Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan

onderweg zijn de plooien van de bergen vouwen
van vrouwen die naar de wilgenhut wijzen

ze dalen met attente passen de hoogvlakte af
tot rond het vuur hun voeten op de aarde staan
de brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaan
de maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan

de hut vult zich met honing en hymnes
vuurstenen sissen onder helend kruidenwater
gevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaar
ze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmte
uit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk

blijven ademen fluistert de indiaan
tot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen

herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaap
met de warme hand van zijn moeder op zijn hart

* dank aan Veerle Phara en de mooie vrouwen onder de volle maan 26.07.’18
http://www.kachina-creative2energy.com
http://www.templeoftheearth.org

Advertenties

In de plooi

als wij bij elkaar zijn dan
liggen in de plooi van jou en mij
twee vrouwen
met twee volplooide verledens
met rimpels en met vouwen

in een plooi komen twee vlaktes samen
en soms is één van die twee
wat er mist

het gebeurt wel eens dat ik me oprol
in iemands woorden
dan ben ik
even weg

ik denk dat ik er in een natuurlijke houding lig
dat ik er op mijn eigen plooi kom
terwijl ik er vooral op woorden val
ik val erop of erover
en dan houden wij een woordenduel …
maar ik heb mijn eigen woorden gevonden
en ik durf ze te delen hier en
nu en dan

jij kan jezelf helemaal willen opvouwen
het donker maken.
even weg zijn
er zwijgen
jezelf later verkreukeld ontwarren
stil
blijven
dan houden wij een stille twist …
maar jij hebt je eigen stem gevonden
en je durft ze te zingen
voor steeds meer mensen in je living

we vrezen soms dat we het alleen zijn
tussen onze zoenen door
meer gewoon worden dan het samenzijn
wij hebben al eerder geleerd alleen sterk te zijn
neen, sterk te worden
en ons zo te houden
deze lijn trekken we door naar elkaar

soms trekken we deze lijn door elkaar
dan zijn we zijden draadjes
en raken we in de knoop
wat later plooien we toe van het lachen
omdat we allebei niet kunnen strijken
en dan aaien we de plooien glad.

als er tussen onze zoenen door één van de twee mist
leg ik me daar waar we zouden overhellen
als een kat
het is er dan nog lekker warm
ik vind er jouw geur terug op mijn vacht
en ik wacht

tot wij terug bij elkaar zijn
daar wil ik verder volplooien en rimpelen
als twee vrouwen

17fd2084c26247188705f6f64aa68a5a_300x300_fit.jpg