Wachten op de wens

Il était une fois mais pas deux …

est-ce que je peux m’asseoir à côté de vous?
zo versiert hij een plek naast mij op een bank aan Mont des Arts

hij draagt een crèmekleurig maatpak
keurige schoenen
een rode pochet in zijn poche de poitrine
Jean, een 94-jarige Brusselaar

hij is een vriend van Jacques Brel geweest
qui n’était pas un voyou d’ailleurs, zette hij zijn vriendschap kracht bij

ken je het standbeeld van ‘t Serclaes op de Grote Markt?
– ooit lanceerde een verkoper op de zondagse vogelmarkt het verhaal
dat wrijven over de rechterarm van ’t Serclaes geluk bracht.
wie het deed zou zeker nog terugkeren naar Brussel
en mocht een wens doen –
ik ben een schieven architekt, ik heb er nog aan meegewerkt
aan de wensen, vraag ik
oui, si tu veux, geeft hij terug

elke derde dinsdag van de maand
heeft Jean met twee antieke kameraden een vergadering op het Koningsplein
na de réunion houdt hij de goede gewoonte aan naar de benedenstad af te dalen
en op de Grote Markt een glas te heffen
j’aime bien les bières nobles, zegt hij
soort zoekt soort, zeg ik

Brussel rolt over onze tongen
une Espagnole des Marolles vendait des caricoles
ken je dit, kwam je daar
ce coin, cette rue, die sculptuur
zie je misschien wat ik zie, jongeling
à regarder à nouveau, zeg ik

we lachen, de tijd verstrijkt
en hij vertrekt, peut-être au revoir mademoiselleke
je vous laisse à vos amours

later die avond in het licht van de volle maan
maak ik op de Grote Markt bij ‘t Serclaes een wens

de volgende de derde dinsdag zit ik op hetzelfde bankje klaar
om nog eens te wachten op iemand
met hoop
met de lichtheid van de mogelijkheid

om een vervolg een kans te geven
waardoor de eerste ontmoeting een begin kan zijn van iets
ik probeer einden te vermijden de laatste tijd

om met hem zijn goede gewoonte aan te houden en samen een edel bier te drinken
om in dat kleine gebaar – le temps d’un tchin tchin – mijn vader te willen zien
een glimps van de 94-jarige Brusselaar die hij had kunnen worden als zijn hart

om hem nog een keer te horen zeggen
je vous laisse à vos amours

oui, si tu veux
de afgelopen maand heb ik iemand een langverlangde kus gegeven

de afgelopen maand is Jean jarig geweest
94 zou 95 worden, had hij mij verteld
ik wilde hem feliciteren
ik blijf een uur en half naar de trappen van Mont des Arts kijken
speur de horizon af naar een rode pochet
fluister peut-être au revoir
je vous laisse à vos amours

♪ Le Grand Jojo – Folle Ambiance

 

 

 

 

Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan

onderweg zijn de plooien van de bergen vouwen
van vrouwen die naar de wilgenhut wijzen

ze dalen met attente passen de hoogvlakte af
tot rond het vuur hun voeten op de aarde staan
de brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaan
de maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan

de hut vult zich met honing en hymnes
vuurstenen sissen onder helend kruidenwater
gevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaar
ze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmte
uit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk

blijven ademen fluistert de indiaan
tot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen

herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaap
met de warme hand van zijn moeder op zijn hart

* dank aan Veerle Phara en de mooie vrouwen onder de volle maan 26.07.’18
http://www.kachina-creative2energy.com
http://www.templeoftheearth.org

Wat er is

we hebben de nacht nodig
om de sterren te zien
iets nodig om te zien wat er is
niet eens de zon voor de kleur van alles maar
zuiver inktzwart duister
een schoot voor het licht van haar hemellichaam

iedereen die ooit leefde
heeft minstens één keer naar de maan gekeken
we huilden van blijdschap
en we lachten van verdriet
we hebben het maanlicht nodig
een schoot voor wat er overblijft in het donker

de wetten van de fysica vallen
minder is meer
de zon schijnt altijd
alleen soms gedempt door dekens en dan nog
de zee gaat niet onder
we hebben niet minder, we hebben niet meer licht nodig
in het donker zien we dieper
elk lichaam heeft een eigen hartritme
een eigen soort licht

alles is er
past in geen parameter en toch
we hebben niets anders nodig dan wat er is
we hebben alleen nodig wat er is
alles wat we nodig hebben, is er
we moeten niets maken
we hebben niets nodig
alleen een schoot voor ons eigen licht
en een tweede schoot
voor wat er overblijft

we hebben de nacht
om de sterren te zien
en we hebben iets
dat het zwart tussen de sterren verlicht

14937824_10153861389107102_1566322364_n
*©voor de mooie tekening ‘Contrapunch’, bedank ik Maza.

♪we’re a part of something special

♪black as night

*’Wat er is’ werd geschreven na een belofte … Een belofte aan  Verhalenverteller Petra Beeckx. Deze straffe madamme kreeg me zover dat ik: – haar mijn notaboekje meegaf voor een week – dat ik openlijk enkele geheimen opbiechte (wanna know?) én – dat ik daarbovenop nog een gedicht schreef voor haar nieuwe podcast ~soon to come op de wondermooie blog labeeckxblog.wordpress.

b4ff6a1f-5d57-44e4-9bcd-ec1261212876.jpeg

*(geentoeval)sterren gevonden enkele seconden na het opnemen van ‘Wat er is’ met Petra voor ‘De Kladversie‘ – in een klein zaaltje helemaal op het bovenste verdiep van deBuren.

Broos

ik maak een huis
in een stal van herinneringen
en van de gaten erin

het plafond weegt zwaar
het bestaat uit takken die ooit twijgjes waren
en die altijd

altijd kunnen breken
ik weet dat jij weet dat we – even – broos zijn
er ligt dik stof op de ruiten

licht kruipt
wringt
binnenin

barsten
tellen
slaan

(wachten tot ze gaan)

met deze muziek?♪)