Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan

onderweg zijn de plooien van de bergen vouwen
van vrouwen die naar de wilgenhut wijzen

ze dalen met attente passen de hoogvlakte af
tot rond het vuur hun voeten op de aarde staan
de brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaan
de maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan

de hut vult zich met honing en hymnes
vuurstenen sissen onder helend kruidenwater
gevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaar
ze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmte
uit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk

blijven ademen fluistert de indiaan
tot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen

herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaap
met de warme hand van zijn moeder op zijn hart

* dank aan Veerle Phara en de mooie vrouwen onder de volle maan 26.07.’18
http://www.kachina-creative2energy.com
http://www.templeoftheearth.org

Advertenties

Één zin

er viel eens iemand uit de lucht
recht in iemand anders’ armen
en ze zeiden niets

het was een omarming die bleef duren
want hoe weet je
wanneer het tijd is om iemand los te laten

alles duurt altijd langer
ik zie je graag
is maar één zin

en ik zie je graag duurt altijd langer

13907095_1270923356264595_570690049828251751_n

 

*Dit gedicht versierde een plekje op de Poëzieroute in Halen. Het kreeg één van de tien nominaties uit 300 inzendingen voor de wedstrijd ‘Klein Geluk’ Grote Poëzie- en fotowedstrijd Cultuurstad Halen.

♪Love story – Thomas Dybdahl

&
Run – Snow Patrol

Verwarde vogels

de enige rook die de boer vertrouwt
is de dauw die verdampt
en de nevel vroeg op zijn veld

een sigaret brandt in zijn eigen vel
zijn hand telt een zesde vinger
de enige waarmee hij zichzelf verwijt

dat de lucht verbleekt
hij strooit zijn hoop op de aarde verder
bewerkt ze en oogst slechts verwarde vogels

die de stank van beton ontvluchten
de kern staat hier niet meer centraal
kijken we niet verder dan een kilometer

spreken we van mist
de enige rook die de boer vertrouwt
op zijn verdwijnende veld is de nevel
foto verwarde vogels
foto: Eddy Verloes.
Eddy Verloes maakt zo’n schone foto’s van landschappen, natuur en mensen, dat ik mij niet kon inhouden…

You get the picture: bij 2 foto’s van hem heb ik iets geschreven.
De stukjes kregen een plek in het foto-gedichtenboek ‘No time to Verloes’.
Ook Maud Vanhauwaert, Lulu Wang, Ann Dewulf, Gui Nijs, Jan Vanhaelen en Dirk De Roo schreven iets moois.

Welkom op de Vernissage 1 mei in de Galerij Expo te Knokke.
+ verder op de expositie 1mei – einde zomer om de pure foto’s en teksten te zien. En geniet tegelijkertijd van een dagje zee? :-)

In de krant

Curieus? Preview hier.