Het gewicht van licht

ik ben net geland
in de gouden hand van de aarde

ooit te vroeg geboren
met wakkere ogen
nu op tijd, hier
ouder dan geschat

ik adem mijn longen vol
de lucht die ik daar verzamel
is de lucht waarin we samen leven
onder en boven de hemel

ik ben meegekomen met de wind
een licht gewicht
met smalle vingers
glip erdoor, dank voor je bezoek
smalle takken, straks waai ik weer
naar elders maar ik wortel
de boom die ik wil zijn
groeit terug naar boven

het licht dat wij verzamelen
is het licht waarin we samen leven
onder en boven de hemel

a call for light – Lior Shoov

vuela con el viento – Ayla Schafer

 

Advertenties

Heliocentrisme

het is de eerste ochtend
van de wereld

de schaduw van de aarde ligt op de lucht

was vandaag dan niet de moeite
dat je gisteren al dood ging

ik weet weer wat ik heb
rouw was het tegenovergestelde daarvan
ik heb geleerd te leven zonder
nu wil ik opnieuw leven met
een hele dag vindt plaats en dit beseffen is alles wat ik doe vandaag

afscheid nemen gebeurt zoals een zonsondergang
soms zie ik het toevallig en onvergetelijk
soms zoek ik het moedwillig op
sommige avonden vergeet ik het
of sluit ik mijn ogen, clair obscur
andere avonden volg ik de lichtsnelheid per millimeter
ben ik een zonnebloem, word ik bewogen in al mijn zaden
door de zon die in wezen nooit ondergaat
we zeggen dat wel maar het is niet waar
wij zijn het die draaien met de wind
soms zagen we dezelfde dingen, mama, papa,
en soms zagen we dezelfde dingen anders

afscheid nemen gebeurt
een hele dag vindt plaats
mijn eerste verjaardag zonder jullie
de aarde gaat een beetje onder
draaien rond de zon is alles wat ik doe vandaag

54520088_556210074869925_4272189323492720640_n

♪ N’oubliez Jamais – Joe Cocker

♪ Follow the sun – Xavier Rudd

13151416_10153817418539635_6861342389614889714_n

In de seringen

de seringen komen stilaan in bloei
maar jij bent er niet om het aan te vertellen

om me te zeggen
ik heb het gezien
en aan jou gedacht
aan toen je net geboren was

en dan stiller
aan hoe je vader met een bos seringen uit de tuin – mauve et blanc –
ons voor de eerste keer zag

en dan zou ik willen dat je zou zeggen
je kwam vroeg, het was nipt, maar ik zou je niet willen missen
licht bloempluimpje

het was één van de allereerste aroma’s die je rook
misschien daarom je lievelingsgeur, Lila?

ja

ik wil jou ook niet missen
daarom vertel ik je het je toch, mama
de seringen komen stilaan in bloei
ik heb het gezien en aan jou gedacht
kom jij ook stilaan, na de lange herfst van loslaten, terug?

ja

in de seringen
69696404-aquarell-bouquet-von-flieder-isoliert-auf-weißem-hintergrund-illustration-

The Lilac time – The first song of spring

Wij blijven leven

mijn papa is overleven
zei ik toen ik voor de eerste keer die zin
probeerde uit te spreken
aan de telefoon
tegen de eerste persoon
aan wie ik het zou zeggen

ik had gehoopt
je levend terug te vinden

– wilde ganzen vlogen over, trokken naar het zuiden – 

ik wou dat ik je had kunnen verwarmen
met liefde voor je ging

elke theekop die we ontheemden tijdens het legen van je huis
wilde ik het liefst in jouw handen leggen
opdat jij ze zou aannemen, op de juiste plaats zou terugzetten,
wij zouden blijven leven

nu leef je verder
in mij
ik zag je er vanochtend nog
je kop thee maken
er een speculaasje in soppen
overleven

Tea for two – Doris Day
Thank you very much – Leah Song
“I want to honor all the lessons of my father
for my life and longer, together we are stronger.”

46624219_203142223921873_868348245863038976_n

Het is mooier dan dat

de dood is groot
het zwarte gat dat ik zie wanneer ik je zoek

toch
niemand is ooit minder geworden van sterven
zwarte gaten brengen werelden voort

“je mama is aan haar laatste dagen begonnen
als ze wil sterven
dan helpen we haar daarbij
het is genadig”

genadiger had geweest een overlevingskans
dat was wat ze wilde

“je mama is gestorven”

maar ze is veel meer dan dat
het is mooier dan dat

het eerste dier dat ik zag na je dood was een libel, mama
net als bij papa
toeval?
het is meer dan dat
alle libellen sterven in de herfst

waar ik je nu voel, jouw nabijheid ervaar
is in liefde van het leven

altijdgroene bomen
zon, juist dan
een dier dat me troost
een glimlach van een medemens die lijkt te weten
het is mooier dan dat

20151225_160712

 We are all related – Nessi Gomes
♪ Thank you very much – Leah Song
“I want to sing all the songs taught by my mother.
Be strong but still be subtle let your life call out your rumble.”

De intentie telt

elke dag naar mama bellen
had ik maanden geleden op een lijstje geschreven
er stonden nog zaken op
waar ik me niet aan heb kunnen houden

lijstjes,
intenties
geconcentreerde verlangens
hartzaken die helder aan de oppervlakte opdagen

maar soms belde ik niet

soms belde ik niet omdat ik niet wist wat zeggen
soms belde ik niet omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld
of omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld en je eerder snel had afgelegd
misschien paste het niet, was je zwijgzaam
had je pijn
soms belde ik niet omdat ik die dag al zoveel had gepraat met anderen
dan schaamde ik me ’s avonds dat ik wel met hen praatte en niet met jou
soms belde ik niet omdat ik had gebeld en je niet opnam
soms belde ik niet omdat ik had gebeld en je had gezegd dat je zou terugbellen maar deed dat niet
– ik ook niet
soms belde ik niet omdat jij niet wist wat zeggen
soms belden wij niet omdat wij niet wisten wat zeggen

soms belden we wel en wisten we niet wat zeggen
soms belden we wel en zeiden wat we niet wisten

soms belde ik niet omdat ik stil een wens maakte:
dat de pijn zou zwijgen
en ik jou leven kon geven zoals jij ooit mij

ik besluit een nieuw lijstje te maken
ik noteer: elke dag geloven dat mama kan helen
en zet er in eenzelfde adem een vinkje achter

Screenshot_1
♪ Circle of women
May all Mothers know that they are loved
And may all daughters know that they are worthy

Het licht dat op jou schijnt

ik teken zorgvuldig, vanop afstand, een lijn rond jou
een omtrek is beter gezegd, want een synoniem daarvan is ‘nabijheid’ en dat wil ik
het liefst

je bidprent – neen dat is het niet want jij geloofde niet in gebeden maar misschien durf ik niet zeggen wat het eigenlijk gewoon echt is, je doodsprent –
je doodsprent is afgebakend en nabij
gelijkaardig aan hoe ik de waarheid tracht te vatten

dan teken ik je witte krullen
je fier gekruiste armen
je stijlvolle bril
de paarse zakdoek die een beetje uit je kostuumvestzak stak
je strik
je glimlach
je zag er onvergetelijk goed uit
tussen iedereen die hoe dan ook mooi was, het was simpelweg een mooie dag
op de trouw van je zoon, papa

als laatste teken ik het licht dat op jou scheen
het blijft schijnen
en ik blijf kijken

uit alle hoeken van de kamer
naar je kijken
helpt
om jou opnieuw tegen te komen
het is intussen al te lang geleden
zo lang duurde de tussentijd nooit
eerder

verplaatsen durf ik je doodsprent – nu ik durf zeggen wat het is, wil ik ook vooral zeggen wat ik vind dat het is en dat is boven alles een mooie foto van jou – niet
dan ben je weg waar ik je het laatst zag, dat lijkt zo echt
dan kom je op een andere plek weer terug
en dat weet ik te goed, dat dat niet kan

net zoals wanneer ik je soms nog roep
“papa?”
alsof je nog terugkomt
alsof je er bent, nabij zelfs
en elk moment “ja?” kan antwoorden

 

♪ Thank you for the days – The Kinks
“I bless the light that lights on you believe me

 A song to daddy – Lior Shoov


 

Zomernachten

vorige keer zei de bediende in het postkantoor dat de zon teveel straalde
de keer daarvoor te weinig, nu dat er regen in de lucht hangt
het ook altijd iets is en wij pechvogels zijn
dat het ’s nachts mag doen wat het wil,
maar nu nog niet want ze moet nog naar huis
ze vraagt of ik het begrijp

ik zeg dat ik nog naar huis moet,
vraag wat zij zou schrijven in een gedicht over de zomer
ze antwoordt dat ze me wisselvallig vindt
ik schrijf op een postkaart dat zomernachten mogen doen wat ze willen

*dankje Vonk en Zonen en Goethe Institut Belgien voor dit fijne ‘Postje’.

39665507_299138210640137_8903712971226611712_n.png

 

De kleine prinses

Er zit een geheimzinnig meisje recht tegenover mij in metro 5 – richting Erasmus.
Ze heeft een paraplu op haar schoot liggen en ze houdt hem stevig vast.
Ze kijkt door het raam.
Haar opa staat naast haar.
Zijn arm rust beschermend op de leuning van haar zitplaats.
We staan stil in Beekkant. De metro naast ons komt ook tot stilstand.

“Een slang! Die mevrouw houdt een slang vast!”, roept ze luid.
Ze wijst naar de metro naast de onze.
Verschillende mensen uit onze wagon kijken benieuwd rond.
Haar opa fronst.
Metro 5 naast ons vertrekt in de andere richting, naar Herrmann Debroux.
Zien speelt zich niet af in dezelfde hersendelen als weten
en er volgt zo’n moment waarbij je je afvraagt of wij nu bewegen, of zij.
Het is een optische illusie,
een waarneming van onze ogen die onze hersenen anders interpreteren.

Ik denk aan ‘De Kleine Prins’.
Hij tekende een boa die een olifant had ingeslikt
en grote mensen zagen er een hoed in.
Ik zie nog hoe de vrouw aan de andere kant van het raam
haar sjaal op haar schoot legt, terwijl de metro vertrekt.

Het kleine meisje friemelt aan haar paraplu.
Ze kijkt me guitig aan en ik fluister ‘kapoen’ langs mijn glimlach weg.
Opa Frons haalt zijn arm van de rugleuning,
legt zijn hand op de paraplu en houdt haar tegen.
“Niet opendoen”, zegt hij kort “We zijn er bijna. Nog één halte.”
Het kleine meisje kijkt heel even erg beteuterd.
Daarna kijkt ze me opnieuw met speelse ogen aan.
Ze plooit haar dichtgeklapte paraplu voorzichtig een stukje open.
En ze toont me – alsof ze me een geheim laat zien –
voorzichtig de prent van een prinses.

Ik denk opnieuw aan de kleine prins.
Opa Frons zag ‘de hoed’. Hij zag een sjaal en een paraplu.
Het kleine meisje zag een boa en verbergt in haar regenscherm geheimen.
Zij wilde mij per se, met een zekere urgentie zelfs, nog voor ze uit moesten stappen,
de verborgen prinses tonen.
Dat had haar opa misschien nog niet goed begrepen.
Zien speelt zich immers niet af in dezelfde hersendelen als weten.

Merci Brusselblogt voor de steeds mooie publicaties, ook van De Kleine Prinses.

Diapauze

niemand op het werk weet dat we vanavond
dansen als dieren

in een cirkel van verbonden bomen
achter onze gesloten ogen
opnieuw in stammen leven 
tijdelijk onderdak
onder een open hemel
worden we teruggetrild naar onze oorspronkelijkheid
kijken nog vluchtig een dagvlinder na
zien geveerde antennes en een roltong
wensen hem een zomer lang – en herkennen daarin ons verlangen

 

37597151_10155362501782102_536552019268206592_n - kopie

 

glimlach naar
http://www.deweegbree.be/ voor locatie, de cirkel van de de verbonden bomen
& http://www.ecstaticdance.be/

Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan

onderweg zijn de plooien van de bergen vouwen
van vrouwen die naar de wilgenhut wijzen

ze dalen met attente passen de hoogvlakte af
tot rond het vuur hun voeten op de aarde staan
de brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaan
de maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan

de hut vult zich met honing en hymnes
vuurstenen sissen onder helend kruidenwater
gevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaar
ze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmte
uit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk

blijven ademen fluistert de indiaan
tot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen

herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaap
met de warme hand van zijn moeder op zijn hart

* dank aan Veerle Phara en de mooie vrouwen onder de volle maan 26.07.’18
http://www.kachina-creative2energy.com
http://www.templeoftheearth.org

Wat zie je

beeld je dit even in

je wandelt rechtdoor op een smal trottoir en voor jou wandelt ook iemand,
recht op je af. de ultieme passen naderen. je kijkt elkaar rechtuit aan.

zij geeft mij het hele voetpad
en ik geef haar een spiegel
wat je geeft
krijg je terug
karma

we kiezen een kant
we mogen er zijn
en zijn
rakelings
elkaars naaste
we zeggen samen merci

we doen wat we kunnen
we zouden zelfs durven stellen
dat we alles voor elkaar zouden doen
we zijn mensen
raken elkaar te vaak
alleen maar rakelings
terwijl we doen wat we kunnen maar
als we zouden durven
zouden we alles

beeld je dit even in

 

♪  Luwten – difference 

Walking feetfoto: Chris Goldberg

Wat er is

we hebben de nacht nodig
om de sterren te zien
iets nodig om te zien wat er is
niet eens de zon voor de kleur van alles maar
zuiver inktzwart duister
een schoot voor het licht van haar hemellichaam

iedereen die ooit leefde
heeft minstens één keer naar de maan gekeken
we huilden van blijdschap
en we lachten van verdriet
we hebben het maanlicht nodig
een schoot voor wat er overblijft in het donker

de wetten van de fysica vallen
minder is meer
de zon schijnt altijd
alleen soms gedempt door dekens en dan nog
de zee gaat niet onder
we hebben niet minder, we hebben niet meer licht nodig
in het donker zien we dieper
elk lichaam heeft een eigen hartritme
een eigen soort licht

alles is er
past in geen parameter en toch
we hebben niets anders nodig dan wat er is
we hebben alleen nodig wat er is
alles wat we nodig hebben, is er
we moeten niets maken
we hebben niets nodig
alleen een schoot voor ons eigen licht
en een tweede schoot
voor wat er overblijft

we hebben de nacht
om de sterren te zien
en we hebben iets
dat het zwart tussen de sterren verlicht

14937824_10153861389107102_1566322364_n
*©voor de mooie tekening ‘Contrapunch’, bedank ik Maza.

♪we’re a part of something special

♪black as night

*’Wat er is’ werd geschreven na een belofte … Een belofte aan  Verhalenverteller Petra Beeckx. Deze straffe madamme kreeg me zover dat ik: – haar mijn notaboekje meegaf voor een week – dat ik openlijk enkele geheimen opbiechte (wanna know?) én – dat ik daarbovenop nog een gedicht schreef voor haar nieuwe podcast ~soon to come op de wondermooie blog labeeckxblog.wordpress.

b4ff6a1f-5d57-44e4-9bcd-ec1261212876.jpeg

*(geentoeval)sterren gevonden enkele seconden na het opnemen van ‘Wat er is’ met Petra voor ‘De Kladversie‘ – in een klein zaaltje helemaal op het bovenste verdiep van deBuren.

Nachtschade

ge hebt mij mogen lenen
maar ge hebt mij niet teruggezet
wist ge niet waar
mij te leggen

waart ge vergeten
op welke plank
gij voor het eerst uw ogen brandde
in mijn flank
ik zoek een plek nu
verhuis
mij

ge zocht
naar hoe ge mij moest lezen
best ’s nachts of overdag?
ik wachtte
tot ge het juiste blad zou aanraken
gij tot ik zou openvallen
op de pagina met waarheid in pacht

ik vroeg het mij al af
of ge mij zou uitlezen
tot aan mijn open einde                           ge kunt daar niet tegen
gij met uw universum open deuren

ge hebt mij een paar keer verlengd         ge denkt altijd in het verlengde van
tegelijkertijd andere boeken
verleid                                                      ge denkt altijd in verleiding
ze op uw nachtkast gelegd
naar mij gekeken
een ‘neen’ gezwegen
haar in uw bed gelezen

ik zal de causaliteit niet overschatten
ik zal sec zijn: de uitleentermijn is overschreden
wij zijn klaar
wie betaalt
de nachtschade
wie de boete                                            we stonden op uw kaart
ik zal sec zijn: open einde                                       

 

Ohla … een eervolle vermelding in Meander met dit gedicht!

Restless *i set you free

♪Ane Brun – All we want is love 

Heuvelen

ieder zijn eigen pad
elk oneindige eeuwen erosie
oud zeer oud goud vergaat
jij stijgt en ik daal
we kruisen elkaar niet we heuvelen

jij jouw mijlen
koperen kokers waardoor jouw grondstoffen pompen
naar een ander land en ik zal mijn private bron aanboren
handeldrijven langs de kant van de weg
opraken en verder trekken naar slibrijke grond

jij jouw vluchtwegen
en ik de mijne jij jouw zon en ik dezelfde
wachten op dezelfde regen
het is goed hier

we worden opnieuw
oorspronkelijk
en vinden nieuw goud
je kan niet alles kruisen

d005bc37-97e3-4ed3-a570-df8a45d7de12

(merci Siska en Hilde voor de laatste zin na de eerste Tajine) (En merci Annelies voor het nieuwe goud) (En dankje Miet voor het heuvelen http://nl.wikipedia.org/wiki/Heuvelen)

16299455_10154015550492100_6793845198027262450_n

Actie van BILL voor Grote Gedichtendag Zoektocht. Ontdek BILL’s favorieten bij jou in de buurt ☺️ Stad: Brussel. Tip: hooi.

 

♪Iron and Wine – Upward over the mountain

&

♪Ongeveer

Wanneer de tijd klaar is

Wanneer de tijd klaar is.
Dat is het enige dat we weten.

Er zal in tussentijd heel wat gebeuren. Mensen zullen werken, eten, slapen. Metro, boulot, dodo. Maandag werken, eten, slapen. Werken eten slapen (…) Vrijdag werken, eten, slapen. Weekend (zucht). Daartussen, tussen dat ritme, vindt het leven plaatsen en plekken om ons te overkomen. Sommigen zullen zich over dat leven verbazen. Anderen zullen verbazen. Ieder op zijn beurt.

Er zullen mensen op reis vertrekken. Op weg naar of weg van geliefden. Of beide of ergens tussenin. Ik zal een voorbeeld geven:

er viel eens iemand uit de lucht
recht in iemand anders’ armen
en ze zeiden niets

het was een omarming die bleef duren
want hoe weet je
wanneer het tijd is om iemand los te laten

alles duurt altijd langer
ik zie je graag
is maar één zin

en ik zie je graag duurt altijd, altijd langer

Er zullen dus mensen op reis vertrekken. Op een van die reizen zoekt iemand naar haar adem. Ze mag weten dat zij meer dan genoeg is wanneer zij heel gewoon zichzelf is. Ik zal het zo zeggen: als 100% het ideaal is, willen we minstens 80 bereiken, terwijl 60 eigenlijk al voldoende is en wij zelf sowieso volmaakt zijn. Ze mag nu voor zichzelf ademen in plaats van voor twee. Drie. Vier.

Ergens zal iemand naar woorden zoeken of een boek lezen, waarin ze dan die woorden vindt. In een stad worden twee vrouwen mama van hun kindje. Ze worden het steeds meer. Kilometers velden verder werpen bomen wulps hun vruchten in manden en monden. Ergens … hoor je enkel de wind. Lakens waaien. Moeders turen tevreden de tuin in. Moeders sturen de vrede de tuin in … Iemand borstelt haar paard en fluistert langs de wilde manen: “jij bent vrij”. Er worden tafels gedekt. Bloemen geplukt. Vazen gevuld. Er zal door ramen gekeken worden en heel soms door een ziel. Er zullen mensen verdriet hebben, steun of rimpels krijgen.

Anderen kennen geluk, of leren het opnieuw kennen. Ergens maakt iemand een nieuwe start. Ze is nog nooit zo naakt de zee in gewandeld. In het water zwemt ze haar uittredende oevers terug bijeen.

Iedereen zal tijd krijgen en iedereen leert elke dag bij. Niemand kent de weg. Verloren is slechts een synoniem voor ‘op zoek’. Niemand kan exact vertellen of voorspellen wanneer de tijd klaar is. Het is iets dat geleidelijk aan gebeurt en zich toch plots voltrekt. Zoals uw frank die valt. Iemand tegen het lijf lopen. Je loopt namelijk reeds een tijdje voor het letterlijk gebeurt. Het is al een poosje aan de gang voor de opgeschrikte “Oh, pardon” volgt, de “Miljaar, kijk toch uit” of de “Oh, hey …”

“… hey daar”. Iemand ontmoeten. Je weet dat dit kan gebeuren. Het is bijna vanzelfsprekend. Het is zelfs al een poosje aan de gang. Je loopt namelijk reeds een tijdje voor het letterlijk gebeurt. Je loopt rond tussen werken, eten, slapen. En als het dan toch plots gebeurt, “Hey daar” … is het helemaal niet vanzelfsprekend. Integendeel.

Nochtans is het simpel. De tijd stuwt alles in de richting van eenvoud. Het is zoals een zelfgebakken taart. Of zoals een zelfgebakken brood, dat recept ken ik beter – twee kilo bloem, één liter water, wat boter en gist en een snuifje zout – een brood dat na het rusten klaar is om de honger van twee mensen te stillen. Zo ook stilt liefde de honger van twee mensen. Na het rusten. Na het breken. Helen. Groeien. Na het dieper doorbloeden van ons wijze hart. Wanneer de tijd klaar is.

tumblr_o6t9tzQcUy1uzh288o1_500.png

*Met deze tekst won ik de voorronde van Naft voor Woord 2016 in Mechelen 1/04/2016

♪The best thing – Doveman

Het daglicht niet

jij ook?
voel je dat?

wat heeft zich in mij genesteld?
wie heeft die knoop in jouw maag gelegd?

wat is er precies gebeurd?
welke herinnering blijft aan me kleven?

wat wil ik zo graag vergeten?
wat kom jij steeds weer tegen?

wat mag het daglicht niet zien?
wat kan niet groeien in dat licht?

laat je je raken?
ook door je eigen verdriet?

hoe verzacht ik pijn?
hoe verzacht ik ook maar iets?

ben je wie je zou willen zijn?
hou je van jezelf?

genoeg?

**

and-if-i-asked-you-to-name-all-the-things-that-you-love-how-long-would-it-take-for-you-to-name-yourself
stukje geschreven bij hoofdstuk 3 ‘Genezen van trauma’, deeltje 3.1 ‘Jij ook?’ voor het boek ‘Sterker worden waar het pijn doet‘.

Warmbloedig

vlees
vacht pels botten
iets bonkt bonkt lonkt

het reptiel wordt rustig
een kleverige blik glijdt over mijn lichaam
het zijn mijn vochtige ogen het is mijn lijf

mijn geest zweet nevel uit
het bange dier dat in mij huist brult niet meer
het huist alleen maar

het zoogdier wordt opnieuw warmbloedig
het vlees van mijn ontmijnde hartspier bonkt bonkt lonkt
ook ik ben een mens waard

14182278_10153703991957102_1817566519_n

Sfeerstukje uitSterker worden waar het pijn doet – deel 3 ‘van trauma genezen’.

♪Vancouver Sleep Clinic – Lung 

Gedragen

Dag Alfred
ergens in de stad
is er iemand die op jou heeft gewacht

zij slijpt hout
tot de beste versie van zichzelf
scherpzinnig grafiet prikt papier
open zal zij ook jou schaven liefdevol
rondom je goede hart

zij slijpt jouw naam
zodat hij al gaat leven nog voor jij lacht en huilt
zodat hij jou kan dragen

terwijl zij wacht is zij het die koffie drinkt
met de donkere vlekken schetsen maakt
haar huis vouwt
nu weet dat ze terug kan gaan
zodat zij jou kan dragen

nu kattenzacht
en sluipend schetst onder haar gedichten:
Mama Annelies

**
Geschreven voor Annelies De Ville  ∞ Alfred ∞ Benedicte Serroen.
In verbinding met Annelies*’ geboortekaartjegedicht:
* www.anneliesdeville.blogspot.com

20151117_200623

*Gelegenheidspoëzie! Dit gedicht werd geschreven voor Annelies en Benedicte die onlangs voor het eerst mama werden. Dichter Ward Mertens en ik brachten ons cadeautje samen op een gezellige regenachtige avond voor. Hij schreef ‘De Ooievaar (met een bloemkool in zijn keel)’ www.wardmertensschrijft.blogspot.be

20151117_200651

*scherpzinnig grafiet, geslepen door Annelies De Ville

Als we ermee kunnen leven

I.
het sap van de bomen
wat stuwt het sap van de bomen omhoog gelijk ons hart ons bloed
in ons lijf

het water
wat duwt het water neerwaarts wanneer breekt het
breekt het een val

ik loop tot waar ik uitmond
op tocht gedurig vaste lijnen zoek om mijn lichaam
te herbergen

als we er niet langs kunnen
moeten we erdoor als we ermee kunnen leven
laat het dan vrij

het is een zekerheid
een rotsflank boven water gelijk ons hart ons bloed
in ons lijf

elke zekerheid was eerst een keuze
en een keuze herbergt voor even
breekt een val

als we ermee kunnen leven laat het dan vrij

II.
ik laat je vrij omdat je vrij bent
ja

(dit is zo’n moment om ja te zeggen)

*Deze tekst Live in Simbolik, Brugge – een erg gezellige en warme halte op onze Poëziebustour 2016.

♪Ocean – John Butler Trio

♪Ane Brun – Still Waters
&
The sound that trees make534708_255639864558462_1760002636_n

copyright foto: Wildhart