Archiefjecursiefje

Hier vind je columns (cursiefjes!) die ik met veel plezier voor het jongerenmagazine MijnLeuven schreef. Doelpubliek: Leuvense scholieren laatste jaren middelbaar.

Het ging zo: de redactie gaf mij een thema -> ik dook hiermee terug in mijn eigen scholierentijd en in het avontuur dat studeren in Leuven voor mij was -> waan me opnieuw een puber, herken mijn toenmalige- en eigentijdse zelf daarin en begin te schrijven -> veel leesplezier !

Gas-boetes

Leuven is een paradijs. En gezondigd dat ik daar heb! Onbetaalbaar zondig plezier, zó herinner ik mij mijn studententijd. Al een sjans bestonden de GASboetes toen nog niet. Of ik had de zware cash van mijn bijjob in de Ladeuzebib en in de snackbar niet kunnen spenderen aan mijn kot, puur overleven en dus ook van tijd eens mijn dorst lessen op de Oude Markt… Maar aan de flikken. Aan de ‘gemeentelijke bevoegde ambtenaren’, excuseer. Om de tol van mijn plezier af te lossen. Ik ben er zeker van dat ik erger was dan jullie allemaal… uhu. Maar ik ging vrijuit en jullie krijgen voor het minste rondhangen met vrienden boeventaal en een boete?

Als ’s nachts alle deurbellen afgingen in een groot kot met verschillende kamers naast, boven en onder elkaar met fucking dunne muurtjes… als je eindelijk sliep nadat je buurman en zijn lief stil waren… kon ik ook niet lachen. Maar met een pintje over straat lopen tijdens de eerste lentenachten, dat is toch geen overlast? Dat is puur geluk.

En waarom kunnen sommige dingen niet meer hier en wel daar? Elke gemeente heeft andere regels. Zo wispelturig als een vrouw met haar (use.same.last.word). Mensen hun grenzen oversteken, daar ben ik niet voor. Dan word ik zelf een moraalflik. Maar in een boom klimmen… dat is puur instinct en onbezonnen durf. Dat is jong zijn.

Als ik een namiddag verkleed wil rondlopen, laat mij dat dan doen. Zonder ‘je moest dit drie maand op voorhand aanvragen *zeik*’. Laat mij de mensen op de Grote Markt aan het lachen brengen. We moeten kunnen jong zijn, meneer de flik, euhm gemeentelijke bevoegde ambtenaar. Laat ons denken dat we over de publieke ruimte ‘rulen’. Laat ons tenminste nog dat. Als we ruimte krijgen, dan gaan we ze delen.

Probeer ons te begrijpen. Straf ons niet vanop een afstand, kom wat dichter en praat met ons. Vertel ons wat we anders kunnen doen en waarom. Wij leren leven. En vriendelijkheid wordt toch altijd herkent, niet? En lentenachten en geluk?

Kleur in de stad

Leuven is retro. Zonder Marilyn Monroe en zonder lippenstift. Maar met gezellige, historische stadsdelen in combinatie met moderne  antwoorden op nieuwe maatschappelijke uitdagingen. Werelderfgoed naast hippe architectuur. Ouderwets versus nieuwerwets, know what i’m saying? Dé locatie voor een romantische film met een streepje viool en een eerste kus. Dé locatie voor een flitsende futuristische film waarin de stoeltjes uit de Podiumkunstenzaal van OPEK en alle creaties uit het cultuurlab beginnen leven, de stad inlopen en alles kleur geven. Dat zou gemaan zijn. Net als een invasie van de roze octopussen die aan onze scholen staan. Want Leuven is retro, maar te rudimentair, grijs en zandsteenkleurig. Leuven verdient wat lippenstift, ja, Leuven verdient wat kleur!

Leuven is niet kleurloos natuurlijk, don’t get me wrong. Wij, scholieren, doen aan colourblocking, uhu. En alle bewegingen die wij maken, geven kleur. Net zoals de fleurige fietstas van het mooiste meisje van de klas. Net zoals mijn Afrikaanse vriend op het Miniemeninstituut uit het zesde. De dekentjes en de lampionnekes aan De Werf, de seizoenen, de glasramen van de bibliotheek op het Ladeuzeplein. En what’s in a name: Leuven heeft cafés als de Blauwe Kater, de Blauwe Schuit, de Blauwe Maan en de Blauwput. En wist je dat er in Marokko een stadje helemaal blauw geschilderd is? Chefchaouen, blauwe stad van het Rif gebergte. Ik zeg nu niet dat we heel Leuven blauw moeten gaan schilderen (want er bestaan nog zoveel mooie kleuren :-)).

Kom, we zetten een lekkere Reggaeplaat op van Gentleman en we schilderen. We wildbreien, we pimpen elektriciteitskasten, we planten mosgraffiti. We veranderen zebrapaden in regenboogpaden. Lopen we na de examens allemaal de klas uit met verfborstels en spuitbussen? En met lippenstift?

Eerste schooldag

Ik wil vanaf nu elke dag naar school. Ja, die zin is nog niet klaar…

Ik wil elke dag naar school want zij zit in mijn klas. Ze is nieuw. Ik weet niets van haar.

But she sure is something. Not even close to de meisjes die ik op vakantie ontmoette. Vakantieliefjes maken je eigenlijk romantisch en volwassen. Je leert met afstand omgaan. Je geniet van een zonsondergang en die ene kus die mee ondergaat. Je schrijft elkaar misschien nog even brieven. Volgende zomer heeft ze een ander.

“Terug bij de les zijn, Jill, we zitten in de klas.” “Ja meneer, neen mevrouw.” En nu we toch bezig zijn: ik ga mijn boeken niet kaften en ik ben mijn pennenzak vergeten. Mijn boekentas is leeg en ik slaap nog tijdens het eerste lesuur. Ook al is dat L.O. In de lagere school, koos mijn moeder mijn kleren uit. Nu doe ik dit zelf. Waarschijnlijk heeft iedereen hier vanochtend kei lang over nagedacht en ik sta hier in mijn pyjama plunje. Ah nee, dat was in mijn droom vannacht. Mijn brooddoos ligt (bewust) nog thuis, ik koop vanmiddag liever een broodje buiten school. Want ik verlang naar buiten, naar de vakantie. Ik heb heimwee en heb nog veel te leren.

Saved by the bell. Op de speelplaats staan groepjes volgens de formules van ‘coolness’ en nerd-gehalte als met doorsnedes verzameld. Daartussen slenteren enkelingen. Nerd of niet, iedereen praat over vakantie en (vakantie)liefjes. Ik zoek haar naam op de grote papieren, uitgehangen per klas.

Laatste lesuur. Ik schrijf haar een briefje en maak er met mijn balpen een vliegtuigje van. Landing mislukt, iedereen heeft het gezien. Een snerpend geluid, de klas loopt leeg. Ze lacht naar me, raapt het vliegtuig op en trekt er met haar rugzak op uit. Ik heb met afstand leren omgaan. Misschien schrijft ze morgen terug. Saved by the bell² anyhow.

Leuven Kermis

Waanzinnige clownmuziek. Verslavend gerinkel van Lunaparkmunten. Nostalgisch nog eens achter eenden vissen. Huilende kindjes in het spiegelpaleis en moeders die hun lach niet kunnen inhouden. Vallende ijsjes. Plakkerige roze suikerspinnen. Escargots en frietkramen genoeg. Een overvloed aan licht. Flitsen. Er hangt iets in de lucht op Leuven Kermis, maar wat?

Op de molen met de flosh zingen kleintjes onschuldig mee met K3, terwijl ze stoer aan ‘t stuur van hun voertuigje draaien. Bij de botsauto’s zie je hetzelfde fenomeen, alleen op iets andere muziek, bij een iets ouder publiek: vette beats, grinnikende jongens en gillende meisjes. Dit is al iets minder onschuldig… Het is een jacht op elkaar. En hoe toevallig denk je, deel je bij de meeste molens knus één zitbank met mekaar? Er hing toch iets in de lucht… En een flard romantiek is altijd mooi meegenomen.

Maar wat is er romantischer? Je gewonnen prijs aan je (bijna)lief geven – of als move toch aan één of ander schattig kind dat je met grote ogen aanstaart. Dicht bij elkaar kruipen in de Inktvis of voor de stoere ‘lovers’ samen head over heels overkop op de Booster… Een zak smoutebollen van ’t Wit Madammeke delen (en de bloemsuiker waar je gegarandeerd mee vol hangt, van elkaars lippen… vegen ofzo). Of galant als een oldtimer een kaartje kopen voor de rups (= for a kiss?).

Awel, zoek het zelf uit!

(ik heb het al gevonden)

De langste toog

Eerste openingszin. Yes, ze glimlacht. Ik voel me overmoedig, lekker stoer.
Eerste traktatie. En – ahum – mijn allereerste biertje tout court.
Eerste zatte zoen. Een vreugdedanske op de tafel doen.
Eerste kater. Morgen komt pas later.

Jep, In Vino Veritas en op de Oude Markt leerde ik hoe waar dit was. Ik kan over deze plek niet schrijven zonder in eigen boezem te kijken – en ja, ik draag een bh! Ik viel er op de kasseien toen iemand van tussen de duizend terrasstoeltjes mijn naam riep en ik niet wist waar eerst te turen. De schone historische huizen dansten voor mijn ogen op een zwoele zomeravond. In het hartje van Leuven ging dat van mij over kop. Waar in de jaren 70 nog een verfwinkel stond, kuste ik mijn lief voor het eerst – onder het alziend oog van de Kotmadam – op de mond.

In de Giraf draaide een mysterieus meisje een dreadlock in mijn haar, zomaar. In den Allegria danste ik voor het eerst op tafels. In de Oase raakte ik mijn lief aan een ander kwijt. Zo’n dingen gebeuren en er zijn cafés en mensen genoeg om uit te huilen. In Café Manger werd ik versierd door iemand die ik nooit meer terugzag. Hij ging naar d’Aa-Met, nog een bodempje leggen, zei hij. In de Rector danste ik tot ik dronken, tot ik nuchter was.

Leuven telt de meeste cafés van Europa aan haar Langste Toog. Ik tel er 42 en weldra komt er op de plek van de Pizza Hut nog één bij. Een nieuw café, een schone lei?

Nieuwjaar

Ik heb zin in vuurwerk vanavond. Interpreteer dat hoe je wil.
Ik ga goed feesten en schrijf overmorgen pas mijn goede voornemens neer.

Zodra een etentje bij vrienden! Ik trek mijn nieuwe blouse aan, schoenen ook best en warme kleren om lang naar het vuurwerk te kunnen kijken…
Er is een jaar geweest dat we televisie keken tot het tijd was om af te tellen. Mijn beste vriendin haar ouders waren eens niet thuis en we durfden onze plotse vrijheid nog niet goed aftasten. Een volgend jaar dat we voor het eerst teveel dronken omdat Oudjaar een goed excuus is en we toen wèl in een aftastfase zaten. Er kwam een jaar dat ik een lief had maar toch Nieuwjaar vierde zonder hem omdat hij gaan skieën was met het universitair skiteam. Intussen werd ik versierd in een café op de Oude Markt. Ondanks de goede muziek en de traktaties, maakte ik duidelijk dat ik toen niét in een aftastfase zat, danste alsof ik alleen was en met mijn ogen toe.

En nu is er een oudejaarsavond zonder lief, maar vol vrienden, bo(o)rdenvol lekkere hapjes en flessen vol tegen de dorst. Als ik uit de bus stap, herken ik mijn jongere broer… Stoer, zo aan het station van Leuven rondhangen en petarkes doen knallen. Nachtbussen worden feestbussen, de Oude Markt lijkt wel een feestzaal in open lucht. Alle cafés vormen één lange toog, wij staan met veel te veel kleren aan op de dansvloer en de maan is een discobal… Ik zoek vanwaar de muziek komt en zie papieren lampionnekes door de lucht zweven. Ah daar draait Mr. Dj van op een lichttoren, gemaan! Hij zet de countdown in…

Niets anders gaat van oud naar nieuw, bedenk ik mij nog net tijdens deze laatste seconden, dan deze nacht. 3… 2 .. 1 .. ! FEEST! All night long.
Morgen skip ik. Het nieuwe jaar en die goede voornemens starten dan overmorgen wel …

September: ‘Return of the students’

In september zijn we nog een maand the boss. Na schooltijd is Leuven van ons. De terrasjes zijn nog vrij en we kunnen er ongestoord ons zomers ritme verderzetten. We maken zelf indruk op onze leeftijdsgenoten. Meisjes van uw school kijken nog naar ú met uw gitaar in plaats van naar een harige bink die antropologie studeert en exotische ritmes speelt in het park.. De jongens uit uw klas kijken naar uw zomersproeten en vragen ú uit in plaats van terrasjes af te schuimen om naar schone studentes te kijken…

Maar vanaf eind september is ’t van dat.
Er gaan weer verkeersborden gepikt worden. “Vooral waarschuwingslichten, parkeer- en omleidingsborden zijn populair”, zegt de politie. Leuven zal vol fietsen staan en we blijven er gegarandeerd eens met onze t-shirt aan hangen of we worden omver gefietst… Maar wie weet ontstaat hier wel een toevalstreffer van een ontmoeting uit!
Bussen zullen uitpuilen, supermarkten ontploffen van ’t volk, maar het is wel leuk om in de winkelkarretjes te gluren naar wat je kan eten als je alleen thuis bent of als je volgend jaar ook op kot zit. In dat geval: waar er studenten zijn, zijn er meer kortingsdeals in the (pizza-friet)house!
De stad zal bruisen, meer fuiven, meer gratis optredens, donderdagavonden ontvlammen, cafés zitten vol. Maar zo vinden we ook sneller een lief, meer volk = meer kans. We leren bij over hoe vrijheid in Leuven te spenderen valt. Eens een les meevolgen aan de unief en nadenken over welke richting we uit willen na het middelbaar? Of aan het sportveld genieten van het zicht… er loopt daar veel schoon volk rond! Omgekeerd, als wij toertjes moeten lopen in het Stadspark tijdens L.O. gaan studenten ons weer nafluiten. Maar… op dat moment kunnen we wel weer indruk maken op onze eigen klasgenoten.
Stand strong!

Heropleving van de Vaartkom

“We found love in a hopeless place.” Charme op een geheime plek. Fabuleus feest in desolate, post-industriële ruimtes. Nieuwe glorietijden in een oude bierbrouwerij met tijdloos bier. Ze zeggen dat Opek de kunstenkatalysator is aan de Keizersberg. Onze “insane in the membrane” creatieve kop heeft ons hier samengebracht. We zien de berg als hoogtepunt boven onze kus uit torenen. Aan de rand van de vaart en in het midden van de verloedering verzoenen wij verder.

Some say dat de Vaartkom het verlengde wordt van het stadscentrum. Maar ik vind het beter. Je moet dolen om er te geraken. Uitwaaien van de nette ordening van de stad en van onze overdaggedachten. Scheve kasseien ontdekken op straat en glimlachen om de beweeglijkheid van alles. Ik ben blij dat Opek niet in het centrum van Leuven ligt, ik ben blij dat het een randgeval is. Ze kan niet anders. Het zit in haar aard.

’t Is niet meer koel aan de vaart. Het stof is er weggeblazen. Door het water stromen vibraties. Oude kraakpanden kraken niet meer, maar leven. Underground, underwater en achter oude facades gebeuren duizenden vindingrijke scheppingskes.

Het gebeurt nu op plekken van historische nijverheden – shit maat dàt woord, zo lang geleden – zoals een graanmaalderij, een sigarenfabriek, een houthandelaar, bierbrouwerijen, opslagruimtes en een treinstation.

Het gebeurt dat wij elkaar aantrekken op een ontmoetingsplaats voor creatievelingen. Dat ik er mijn haar laat knippen en jij intussen voor een koffieshot gaat. Dat we een adrenalineshot krijgen op de klimmuur. Dat wij houden van het evenwicht tussen oud en nieuw. Tussen het rudimentaire van baksteen, beton en tussen het geknetter en gekleur van onze verbeeldingskracht. Dat het oude industriële hart van Leuven nu post-industrieel in dat van ons overslaat.

Advertenties

Wil je iets zeggen na het lezen van deze tekst?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s