Mijlpaal

De dag van mijn 18e verjaardag, wist ik niet hoe ik mij moest gedragen.
Wist je dat dat eigenlijk een mijlpaal is? Mijn moeder had me regelmatig verteld dat 18 jaar worden, een mijlpaal is. Ik had nachten wakker gelegen, wachtend op en gissend over die ene doorbraak. In de wetenschap dat ik een mijlpaal meemaakte, was ik die dag erg onrustig. Maar ik merkte ik niets speciaals. Allez, ik kreeg wel een mooie ring van mijn vriendinnen op school. Hij zat opgeborgen in een doosje gevuld met watten en versierd met kaftpapier van rode rozen. In het tweede leerjaar had ik een meisje leren kennen dat exact dezelfde pink had als ik. Aagje. We waren tien jaar en enkele krab- en huilsessies later nog steeds bevriend. En zij was de uitgekozen ring gaan passen om zo dicht mogelijk bij mijn ringmaatje te komen. Geen makkelijke opdracht, mijn vingers hebben het formaat van een smalle vulpen – toeval of niet dat ik graag schrijf? Ik speelde enkele maanden later de ring kwijt tijdens het Graspop Heavy Metal Festival op een modderig veld tijdens een optreden van Slipknot, begot. Zat hij toch wat los of was ik te hevig aan het pogoën? Toch, op de dag van mijn 18e verjaardag merkte ik geen grootse omwenteling, geen transmutatie, zelfs geen zwenking. Ik werd niet plots een vrouw. Evenmin kreeg ik plots grotere borsten – wat ik nochtans bij vele voorafgaande verjaardagen en vallende sterren gewenst had. Ik wist ook met een ring aan niet hoe ik mij moest gedragen en ben na een stuk taart ’s avonds vroeg gaan slapen.

Mijlen heb ik gewandeld sindsdien, maar ik ben geen enkele mijlpaal tegengekomen. En zelf kreeg ik er geen in de grond geklopt. Oké, mijn reis naar Zuid-Afrika was onvergetelijk. Afstuderen was bevrijdend. Mijn eerste job was op zijn minst een speciale ervaring. Het daarbij horende bedevaartsoord bezoeken en er pralines verkopen aan zwermen zusterkes, ook. Even samenwonen, terug thuis belanden, een nieuwe job aangaan, verliefd worden met een coup de foudre, eigenlijk niet zo triviaal allemaal. Maar toch ook geen mijlpalen.

En sinds kort, negen jaar na de grote mijlpaal, bestaat mijn leven alléén nog maar uit mijlpalen. Ik ben een laatbloeier. Maar ik word wel een vrouw. Ik ben alleen gaan wonen in Vorst. ‘Forest’ in het Frans en als je dit luidop zegt, betekent het ‘bos’ in het Nederlands. Ik ging voor de eerste keer naar een lesboparty. En ik heb mijn ogen de kost gegeven, wat een ervaring, oehlala. Ik was fameus content – ik hoor u al denken… waarom? Ik vond mijn toenmalig lief de knapste op de dansvloer.

Ik heb ‘neen’ leren zeggen. Ja, ‘neen’. Ik ben mezelf graag gaan zien. Ik heb een blog gemaakt en ik ben heel blij dat ik dat gedurfd heb. Ik heb gehuild op mijn kussen in bed. En ook verschillende keren tijdens het afwassen… Het overvalt mij soms zo plompverloren. Maar zo op mijn kussen, dat was mij nog nooit overkomen. Ik las acht boeken op twee maand. Zegde mijn job op zonder iets nieuws op het oog te hebben en ik ga springen.

Ik stak eens kaarsjes aan op een avond, zonder reden. Ik heb toen een kleedje aangedaan en zelfs lip gloss. En ik heb lekker gekookt voor mezelf. Op een poëzienamiddag mocht ik een zelfgeschreven tekst voorlezen. Ik heb nog eens een tekst voorgelezen, dit keer voor twee vrienden door twee gsm’s tegelijkertijd.  Ik omhelsde mijn vader tijdens een wandeling met ons twee. Ik ging alleen naar de film, alleen naar concerten, zelfs naar eentje van The National – mijn helden – in mijn eigen hometown én ik nodigde hen uit voor een pint bij mij thuis. Ja, ‘neen’.

Thuis, zo lang thuis zijn dat ik thuis kom. Lezen, hangen en naar het plafond staren. En dan oprecht blij zijn wanneer iemand me opbelt. Zelf initiatief nemen. Niet nadenken over wat ik nog allemaal moet doen en alweer vertrekken zonder het gevoel dat ik nog niet eens ben thuisgekomen. Gewoon doèn. Spontaan een koffie gaan drinken met een vriend. Uiteindelijk iets gaan eten in een plekje dat hij uitkiest. Met maaltijdcheques betalen, iets dat diezelfde vriend het sterkste signaal vindt van het feit dat de maatschappij drastisch verandert, dat ik met maaltijdcheques betaal.

Iemand pijn hebben gedaan en willen dat ik dat teniet kon doen. Splijten als kernenergie. De nieuwe atoomkernen die hierbij ontstaan, zijn samen lichter dan de som van de initiële kernen. Mijn stof en mijn schaduw bijeenvegen. Glimlachen wanneer ik een compliment krijg en dit ook laten binnenkomen. De telefoon opnemen. Ja, echt waar tegenwoordig. In de zee van tijd duiken. Een hele dag in pyjama rondlopen. Thuis weliswaar. Een klerenberg laten groeien in mijn kamer – groeien bergen eigenlijk?

Een vriendin vertellen waar ik mij niet goed bij voel en dit uitpraten. Woorden uitspreken die ik altijd al schuwde. Letterlijk woorden, omwille van hun betekenis die ik niet aankon. Een njet krijgen van een droomjob en een Prezi maken met filmpjes en animatie over waarom ik wél ben wie ze zoeken. Weten dat ik mijn ouders deugd doe. Weten waar ze de beste kebab verkopen in mijne quartier en waar de uitbater het liefst is. Een stamfrituur, stampizzeria en een stamcafé hebben. Een brief schrijven van 14 pagina’s. Zoveel pagina’s telt mijn hart dus. Een vriendin zei me: “Misschien is roken nog gezonder. Of voor je hart, om het binnen de vier hoeken van een ansichtkaart te krijgen”. Verder niets meer kunnen schrijven gedurende een hele maand. Mijn vader die zegt: “Bedankt voor het telefoongesprek, Jill. Je hebt mij dinges doen inzien. Nu ga ik afleggen want ik moet naar het toilet. Echt waar he, ik vind het niet uit”.

Mijn favoriete schrijver toevoegen op Facebook. Hem naar zijn kelder sturen om er een niet meer verkrijgbaar exemplaar van zijn gebundelde columns vanonder het stof te halen en hem vragen het op te sturen naar het ‘bos’ waarin ik woon. Een kleedje aandoen om naar het werk te gaan. Me omdraaien wanneer mannen een grote bek opzetten op straat en vragen wat ze juist gezegd hebben of wat er aan de hand is. Existentieel iemand missen. Plaats maken.
Nog een plaatske vrij hebben in mijn leven. Voor een volgende mijlpaal.

Mijn borsten mogen nog altijd eens gaan groeien, bijvoorbeeld.
En verder… weet ik nog altijd niet hoe ik mij moet gedragen.

567_002

Advertenties

Eén reactie

Wil je iets zeggen na het lezen van deze tekst?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s