Truukjes

Het regende. Dus er was veel zuurstof in de lucht, zo kan je het ook bekijken. Op 14.09.2013 liep ik de Leopold-II jogging mee in Molenbeek. Ik had me voor de 9 kilometer ingeschreven. Overmoedig, zo bleek. Ik ben helemaal niet in conditie en ik had in de helft al moeite met vriendelijk blijven tegen aanmoedigende omstanders. Ze overdreven dan ook. Alsof ze nooit eerder lopers zagen in Molenbeek. En ze noemden me ‘chou’. Ik weet niet welk truukje deze mannen wilden bovenhaalden, maar dat alles maakte wel dat ik sneller ging lopen natuurlijk.

En dan om de hoek een totaal, bijna fataal contrast: op de Gentsesteenweg begreep niemand wat er aan de hand was. Families kwamen met miljarden zakken uit duizenden winkels, staken in kuddes de straat over en werden uiteengedreven door mij, een knalrode chou de Bruxelles in een sportbroek en zeiknat.

En van al dat lopen in de regen… en in de zuurstof, had ik honger gekregen en ik snak naar Bigoli’s. Van zijn jaarlijkse tocht naar Italië en van een goed weerzien met zijn eerste dochter die daar woont, brengt mijn vader steevast Bigoli’s mee. Ik wist eerst helemaal niet wat dat was en of ik daar blij mee mocht zijn dat hij dat voor mij mee had gebracht. Maar hij bracht ze mee. En de Bigoli’s werden in de loop van de jaren een goestingske voor ons allen.

Mijn vader en broer gaan tweewekelijks op zondag naar den Anderlecht om te kijken hoe ze tijdens het jaar al richting kampioen spelen, naar goede gewoonte. En tijdens de voetbal stoort ge beter niet, dus stuurde ik mijn vader mijn dringende vraag per sms. Het is mij namelijk al eerder voorgevallen dat ik toevallig bel en dat er net op dat eigenste moment een goal gescoord wordt. “Merci voor de Bigoli’s. Hoe maak ik ze het best klaar, die dikste pasta’s ter wereld?” “4-0. Met courgette, basilicum en pijnboompitten (facultatief)”, stuurde hij terug – zijn langste sms ooit naar mij.

Ik hou van de recepten van mijn vader. Sinds ik alleen woon in Vorst, bedenk ik mij regelmatig dat ik een gelukzak ben geweest met thuis een restaurant in onze living. En dat ik graag wat minder was gaan werken – u ook. Ik omdat ik dan van hem had kunnen leren koken en ik dan nu zijn truukjes zou kennen als zijn geheimen. Liefde gaat door de maag. Ik dacht zijn ‘facultatief’ weg en liep de deur uit. En de deur ernaast binnen.

Courgette hadden ze, basilicum oogst ik zelf en pijnboompitten hebben ze er nooit gehad. Ik kreeg een verwarrende wegbeschrijving van de enige zaak uit de buurt waar ze wel pijnboompitten hebben. Ze zijn wel altijd erg hulpvaardig in de buurtwinkel naast mijn deur. Ook ‘s ochtends wanneer ik recht uit mijn bed wat fruit kom kopen en sprakeloos ben over een droom of zwijgzaam wegens een ochtendhumeur dat ik ontken. Ik kreeg de wegbeschrijving nog een keer maar op een compleet andere manier en aangevuld door iemand die alles in heel veel gebaren vertaalt. Ik kwam op dat punt waar je niet meer kan volgen en gewoon nog uit beleefdheid knikt en zwijgt tot als de vriendelijke behulpzame mens stopt met praten en glimlacht, u kent dat punt vast.

De mannen glimlachten, ik vertrok en reisde door verschillende landen en straten, de Bosniëstraat, de Serviëstraat, de Denemarkenstraat. Ik vroeg in elk winkeltje dat ik passeerde of ze er pijnboompitjes hadden. De Indische vrouw van de winkel op de Koningslaan belde naar haar man om te vragen wat ik eigenlijk bedoel. Ik was vertederd door haar moeite. In een andere zaak stuurden ze me naar ‘fruits sechés’. Dat bleek de winkel te zijn waarover iedereen sprak.

De uitbater legde me uit dat de pijnboompitten te klein waren die week en dat hij ze daarom niet heeft aangekocht. Ik koos voor een zakje cacahuetes. Dat lijkt er nog wat op, alleen mijn eigen ‘make belief’ werkt bij mij. Monsieur Droogfruit trok mijn zak nootjes open en begon er losweg van te eten. Hij zei dat ze niet meer zo goed zijn en gooide nog een handvol naar binnen. Ik keek hem verbaasd aan. Hij roept dat ik een ander zakje moet nemen en dat het zakje dat hij aan het binnenschransen was, nog maar goed is tot 2014. Ik bleef minstens een halve minuut naar hem gluren vanachter het rek voor ik terug naar de kassa wandelde met een identiek zakje. Zijn zakje was inmiddels al voor de helft leeg.

Ik had 6 cent te weinig bij en hij zegt “laat maar vallen”. Die uitspraak flitste me terug naar een hilarische herinnering uit mijn studententijd: Voor mij aan de kassa in de Aldi stonden twee kindjes met een paar zakken snoep. Ze hadden ook te weinig geld bij. De vrouw aan de kassa zei: “laat maar vallen”. Waarop ze haar verbaasd aankeken en de zakjes snoep dan maar lieten vallen.

Op mijn terugweg passeerde ik de winkel die me de gouden tip richting ‘fruits sechés’ gaf en ter bedanking kocht ik symbolisch een ajuin. Verderop in mijn Montenegrostraat hoorde ik een jongen naar boven roepen dat ze bij de Marokkaan geen vinaigrette hadden en of hij naar de Indiër moest gaan om daar eens te kijken. Zijn moeder vloekt enaar beneden, op de vinaigrette, en antwoordde haar zoon dat dat een heel goed idee was. Iedereen heeft precies honger op dit moment en iedereen heeft zo z’n eigen kooktruukjes waarmee  een gerecht echt staat of valt.

Iets verder was de stoep smaller dan normaal. Meubels die klaarstonden voor het groot vuil namen de helft van de plek in. Er kwam een jonge vrouw afgewandeld en ik voelde van op afstand dat we tegelijkertijd aan de obstakels zouden toekomen. Het was even afwachten wie er zal wijken. Ik liet haar uiteindelijk passeren. En kreeg de mooiste glimlach en een ‘goede avond’ terug.

Wanneer ik mijn voordeur opende, hoorde ik vanuit de winkel naast mijn appartementje nog een vrouw uit de buurtwinkel op z’n Italiaans jammeren dat ze 20 cent te weinig had teruggekregen. Waarop Mohammed vanachter de toonbank antwoordde dat hij al wat ouder wordt, dat zij zo mooi is en dat hij daarom wat in de war  geweest zal zijn. Ieder z’n truukjes, he.

Advertenties

Wil je iets zeggen na het lezen van deze tekst?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s