Heliocentrisme

het is de eerste ochtend
van de wereld

de schaduw van de aarde ligt op de lucht

was vandaag dan niet de moeite
dat je gisteren al dood ging

ik weet weer wat ik heb
rouw was het tegenovergestelde daarvan
ik heb geleerd te leven zonder
nu wil ik opnieuw leven met
een hele dag vindt plaats en dit beseffen is alles wat ik doe vandaag

afscheid nemen gebeurt zoals een zonsondergang
soms zie ik het toevallig en onvergetelijk
soms zoek ik het moedwillig op
sommige avonden vergeet ik het
of sluit ik mijn ogen, clair obscur
andere avonden volg ik de lichtsnelheid per millimeter
ben ik een zonnebloem, word ik bewogen in al mijn zaden
door de zon die in wezen nooit ondergaat
we zeggen dat wel maar het is niet waar
wij zijn het die draaien met de wind
soms zagen we dezelfde dingen, mama, papa,
en soms zagen we dezelfde dingen anders

afscheid nemen gebeurt
een hele dag vindt plaats
mijn eerste verjaardag zonder jullie
de aarde gaat een beetje onder
draaien rond de zon is alles wat ik doe vandaag

54520088_556210074869925_4272189323492720640_n

♪ N’oubliez Jamais – Joe Cocker

♪ Follow the sun – Xavier Rudd

13151416_10153817418539635_6861342389614889714_n

Advertenties

Magasin du coin

‘bonjour et bonsoir’ zegt hij
terwijl hij de blauwe bakken binnenhaalt
on prépare la journée de demain

we weten verder niets van elkaars dag
en of de avond al begonnen is
behalve dat de laatste zon uit de Rue Vanderstichelen vertrekt
dat ik er graag ben en in gesprek geraak
met een oude man die vertelt dat hij hier normaal nooit komt
alleen vandaag
dezelfde man die bij het buitengaan met zijn zak olijven ‘à la prochaine’ zwaait
dat hij dus op een dag terugkomt
‘parce que c’est un magasin gentil ici’

que c’est vrai
de commerçanten zeggen dat ze buiten over mijn fiets zullen waken
dat ik op hen kan rekenen
dat ze kleingeld zullen bijpassen mocht ik ooit tekort komen
voor mijn kilo en half cacahuètes
dat dat veel is
‘we weten ook dat je ze uitdeelt, viens, schep nog een handvol bij’
en elke keer vragen ze wie deze keer de gelukkigen zijn

ze doen me twijfelen, terloops
in de magasin du coin
over mijn voorliefde
voor onuitgesproken woorden
over het genoeg
over bonjour of bonsoir
over wie de gelukkigen zijn

er circuleren cacahuètes door de stad
we stapelen blauwe bakken
voorliefdes en à la prochaines op elkaar
‘ce que t’as eu, t’as eu
et ce que t’as eu, tu as pour toujours’
genoegens sur des coins
préparations pour demain


♪ De Dagen – I Giorni – Ludovico Einaudi

In de seringen

de seringen komen stilaan in bloei
maar jij bent er niet om het aan te vertellen

om me te zeggen
ik heb het gezien
en aan jou gedacht
aan toen je net geboren was

en dan stiller
aan hoe je vader met een bos seringen uit de tuin – mauve et blanc –
ons voor de eerste keer zag

en dan zou ik willen dat je zou zeggen
je kwam vroeg, het was nipt, maar ik zou je niet willen missen
licht bloempluimpje

het was één van de allereerste aroma’s die je rook
misschien daarom je lievelingsgeur, Lila?

ja

ik wil jou ook niet missen
daarom vertel ik je het je toch, mama
de seringen komen stilaan in bloei
ik heb het gezien en aan jou gedacht
kom jij ook stilaan, na de lange herfst van loslaten, terug?

ja

in de seringen
69696404-aquarell-bouquet-von-flieder-isoliert-auf-weißem-hintergrund-illustration-

The Lilac time – The first song of spring

Sensorgevoelig

Nog vier minuten.
De mensenzee stort de stad in.
Ik trek tegen de stroom in de trappen van het Noordstation op.
Hoe de wind ook waait,
we vloeien samen.
De man die aan de voet van de ingang accordeon speelt, krijgt enkele euro’s in zijn hand gelegd. Hij sluit zijn hand, maakt een zachte vuist, een gebaar van kracht. Deze ochtend oogt vriendelijk. Iemand heeft zonet voor de muziek gezorgd en vooral, voor de mens erachter. Het maakt mij essentieel blij wanneer we elkaar iets meer geven dan ons kleinste kleingeld dat we kunnen missen, dat we niet zullen voelen. Waarom zouden we niet willen voelen? ‘Alle kleine beetjes helpen’
en toch … in één keer een verwarmende koffie of een maaltijd kunnen betalen, dat ís iéts. Iets is soms even alles.

Voor de man met het draaiorgel die door Brussel trekt, vouwde ik dit weekend een briefje van vijf euro. Hij had mij uit mijn raam zien zwaaien, had gelachen en met zijn handen draaiend rond elkaar in de lucht getoond hoe ik het briefje waardering voor zijn wandelingen vouwen kon. Ik liet het waaien. Origamigeld is een mooie gift. We keken samen hoe mijn bijdrage door de lucht reisde. Het gaf ons de tijd om er samen om te lachen. Een euro zou te snel gevallen zijn. We zouden het niet gevoeld hebben. Nu hadden we tijd. Een moment van uitwisseling tussen het verzenden en het ontvangen. Het maakt mij intrinsiek blij wanneer we iets voelen
als we elkaar iets geven.

Tijdens de wintermaanden werd ik steeds gegrepen door zijn vingers die de koude trotseerden. Ook doorheen de donkere dagen speelt de accordeonist ’s ochtends solo aan de trappen van Brussel-Noord. ’s Avonds dan weer zag ik hem samen met kompanen muziek maken aan het Centraal Station. Zijn accordeon krijgt er gezelschap van een contrabas met twee gele en één rode snaar, een gitaar en een cimbalom. Hoe ze ook besnaard zijn, ze vloeien samen. Er is tijd om iets te geven, iets te voelen, iets door de lucht te laten reizen. Ik vouw een glimlach bij de muziek die we van hen krijgen.

Ik reis in de tijd.
Nog drie minuten.
Achter mij in de mensenzee zie ik een meisje met een krant in haar handen. Ze leest geconcentreerd de voorpagina terwijl ze verder wandelt. Haar zo te zien brengt me in contact met het gevoel gegrepen te kunnen zijn door iets. Op de voorpagina prijkt zeer terecht steeds weer een artikel over onze planeet, onze aarde en dus ook òns klimaat. Een gevoel van hoop grijpt mij. De voorbije nachten sliepen verschillende verbonden harten in tenten op het Troonplein tijdens Occupy for Climate. Het gegeven dat er ‘voor’ iets een actie plaatsvindt en al zeker als het de grond die ons draagt betreft, de natuur in ons, de natuur waarin wij zijn, raakt mij. Ik voel me vanochtend door de medemensenzee gegrepen en ik heb het grijpende een hand gegeven. We vloeien samen.

De glazen deur die tot de grote stationshal leidt, is gesloten. Ergens vangt een sensor mijn vorm op. De twee ramen waaruit de deur bestaat, openen zich langzaam. Ze vertrekken vanuit het midden en schuiven elk naar een kant.
Nog twee minuten.
Van zodra ik voldoende centimeters deuropening detecteer, stuw ik de voorband en het stuur van mijn plooifiets vooruit. Te snel. De sensor is in de war door mijn verschijning en de deuren blijven steken. Te veel prikkels. Een prikkel is nochtans een veranderende omstandigheid in de omgeving van de sensor en dat was ik, maar met te veel impulsen en sensorgevoelig.
Nog één minuut.

Ik glip toch gauw door de smalle opening. Meteen ben ik me breekbaar bewust van het feit dat ik als van glas ben, transparant. Dat het meisje dat mij zonder het te weten hoop had gegeven, mij ziet. Ik draai me om, zoek haar. Ik had een beter voorbeeld willen zijn, met respect voor mijn omgeving en diens gevoeligheden. Ik zie haar tussen de geblokkeerde ramen staan. Met haar rechterhand duwt ze rustig de glazen deur verder open. Ze houdt de krant op dat moment in haar linkerhand. Vervolgens wisselt ze van hand, houdt rechts de krant,
duwt de glazen deur open aan de linkerkant.
Wanneer de deur helemaal open staat, wandelt ze er beheersd door. Ook zij kijkt nog eens achterom, glimlacht tevreden om haar werk, knikt, wrijft in haar handen – nog zo’n gebaar van kracht. Ze is transparant, sensorgevoelig en een voorbeeld.

Zij zal de toekomst hoeden.
Wij samen.
We vloeien samen.
De trein vertrekt.
Ik reis in de tijd, door de medemensenzee gegrepen.
Het maakt mij intrinsiek blij wanneer we iets voelen als we elkaar iets geven.

♪ Chante de là où tu es

Moment des Arts

met mijn ogen toe
luister ik naar zijn ademhaling
zwoel zwelt de nachtlucht
en ik denk aan al mijn liefdes in deze stad

met zijn ogen toe
speelt hij met zijn gevoel
bij een adempauze kijkt hij naar de volle maan – naar meer
kijkt dan vanop de berg naar de kunst achter zijn rug: Brussel
dan naar de oprijzende moerasoevers voor zich
trappen waar passanten arm in arm, hand in hand, hand in haar
op Mont des Arts op dat moment – een hoogtepunt
hun blik nog even laten zweven over de benedenstad

een zilveren gloed vloeit over het gouden midden van het panorama
van koper is de soundtrack die hij met zijn ademtochten speelt
voor vele levens vanavond
of we nu klimmen of dalen

ik ben de avond daarop rond hetzelfde tijdstip teruggegaan
om hem meer te geven
dan de munten die ik de avond voordien in mijn portefeuille vond
we herkenden elkaar
‘je suis revenue pour vous remercier’
‘merci’
we glimlachten magnetisch
een jongeman danste naar ons toe
hij bonsde met zijn rechterhand op zijn hart, mouvement du respect
en legde tien euro in de instrumentenkoffer, geste doré
wij drie met onze handen op onze harten op de trappen waar passanten arm in arm
genoten van dat moment des arts onder de volle maan

van zijn mond gleed naar zijn hals een tedere trilling – zo ontstaat het geluid van saxofoon
de muzikant blies sterren de stad in
ze stijgen verder naar het bovenmaanse

ik heb het hem gevraagd en zijn naam en waar en wat hij het liefst en hij zei
‘op deze helling
met de lucht tussen ons
als ik ze tussen mijn lippen pers
kan ik mijn onderdak betalen’

in Brussel
zwelt zwoel de nachtlucht vol sax

B9716962022Z.1_20180918120257_000+GKSC2AMO8.1-0
(bron foto)

♪ Sax

Wij blijven leven

mijn papa is overleven
zei ik toen ik voor de eerste keer die zin
probeerde uit te spreken
aan de telefoon
tegen de eerste persoon
aan wie ik het zou zeggen

ik had gehoopt
je levend terug te vinden

– wilde ganzen vlogen over, trokken naar het zuiden – 

ik wou dat ik je had kunnen verwarmen
met liefde voor je ging

elke theekop die we ontheemden tijdens het legen van je huis
wilde ik het liefst in jouw handen leggen
opdat jij ze zou aannemen, op de juiste plaats zou terugzetten,
wij zouden blijven leven

nu leef je verder
in mij
ik zag je er vanochtend nog
je kop thee maken
er een speculaasje in soppen
overleven

Tea for two – Doris Day
Thank you very much – Leah Song
“I want to honor all the lessons of my father
for my life and longer, together we are stronger.”

46624219_203142223921873_868348245863038976_n

Het is mooier dan dat

de dood is groot
het zwarte gat dat ik zie wanneer ik je zoek

toch
niemand is ooit minder geworden van sterven
zwarte gaten brengen werelden voort

“je mama is aan haar laatste dagen begonnen
als ze wil sterven
dan helpen we haar daarbij
het is genadig”

genadiger had geweest een overlevingskans
dat was wat ze wilde

“je mama is gestorven”

maar ze is veel meer dan dat
het is mooier dan dat

het eerste dier dat ik zag na je dood was een libel, mama
net als bij papa
toeval?
het is meer dan dat
alle libellen sterven in de herfst

waar ik je nu voel, jouw nabijheid ervaar
is in liefde van het leven

altijdgroene bomen
zon, juist dan
een dier dat me troost
een glimlach van een medemens die lijkt te weten
het is mooier dan dat

20151225_160712

 We are all related – Nessi Gomes
♪ Thank you very much – Leah Song
“I want to sing all the songs taught by my mother.
Be strong but still be subtle let your life call out your rumble.”

De intentie telt

elke dag naar mama bellen
had ik maanden geleden op een lijstje geschreven
er stonden nog zaken op
waar ik me niet aan heb kunnen houden

lijstjes,
intenties
geconcentreerde verlangens
hartzaken die helder aan de oppervlakte opdagen

maar soms belde ik niet

soms belde ik niet omdat ik niet wist wat zeggen
soms belde ik niet omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld
of omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld en je eerder snel had afgelegd
misschien paste het niet, was je zwijgzaam
had je pijn
soms belde ik niet omdat ik die dag al zoveel had gepraat met anderen
dan schaamde ik me ’s avonds dat ik wel met hen praatte en niet met jou
soms belde ik niet omdat ik had gebeld en je niet opnam
soms belde ik niet omdat ik had gebeld en je had gezegd dat je zou terugbellen maar deed dat niet
– ik ook niet
soms belde ik niet omdat jij niet wist wat zeggen
soms belden wij niet omdat wij niet wisten wat zeggen

soms belden we wel en wisten we niet wat zeggen
soms belden we wel en zeiden wat we niet wisten

soms belde ik niet omdat ik stil een wens maakte:
dat de pijn zou zwijgen
en ik jou leven kon geven zoals jij ooit mij

ik besluit een nieuw lijstje te maken
ik noteer: elke dag geloven dat mama kan helen
en zet er in eenzelfde adem een vinkje achter

Screenshot_1
♪ Circle of women
May all Mothers know that they are loved
And may all daughters know that they are worthy

Het licht dat op jou schijnt

ik teken zorgvuldig, vanop afstand, een lijn rond jou
een omtrek is beter gezegd, want een synoniem daarvan is ‘nabijheid’ en dat wil ik
het liefst

je bidprent – neen dat is het niet want jij geloofde niet in gebeden maar misschien durf ik niet zeggen wat het eigenlijk gewoon echt is, je doodsprent –
je doodsprent is afgebakend en nabij
gelijkaardig aan hoe ik de waarheid tracht te vatten

dan teken ik je witte krullen
je fier gekruiste armen
je stijlvolle bril
de paarse zakdoek die een beetje uit je kostuumvestzak stak
je strik
je glimlach
je zag er onvergetelijk goed uit
tussen iedereen die hoe dan ook mooi was, het was simpelweg een mooie dag
op de trouw van je zoon, papa

als laatste teken ik het licht dat op jou scheen
het blijft schijnen
en ik blijf kijken

uit alle hoeken van de kamer
naar je kijken
helpt
om jou opnieuw tegen te komen
het is intussen al te lang geleden
zo lang duurde de tussentijd nooit
eerder

verplaatsen durf ik je doodsprent – nu ik durf zeggen wat het is, wil ik ook vooral zeggen wat ik vind dat het is en dat is boven alles een mooie foto van jou – niet
dan ben je weg waar ik je het laatst zag, dat lijkt zo echt
dan kom je op een andere plek weer terug
en dat weet ik te goed, dat dat niet kan

net zoals wanneer ik je soms nog roep
“papa?”
alsof je nog terugkomt
alsof je er bent, nabij zelfs
en elk moment “ja?” kan antwoorden

 

♪ Thank you for the days – The Kinks
“I bless the light that lights on you believe me

 A song to daddy – Lior Shoov


 

Zomernachten

vorige keer zei de bediende in het postkantoor dat de zon teveel straalde
de keer daarvoor te weinig, nu dat er regen in de lucht hangt
het ook altijd iets is en wij pechvogels zijn
dat het ’s nachts mag doen wat het wil,
maar nu nog niet want ze moet nog naar huis
ze vraagt of ik het begrijp

ik zeg dat ik nog naar huis moet,
vraag wat zij zou schrijven in een gedicht over de zomer
ze antwoordt dat ze me wisselvallig vindt
ik schrijf op een postkaart dat zomernachten mogen doen wat ze willen

*dankje Vonk en Zonen en Goethe Institut Belgien voor dit fijne ‘Postje’.

39665507_299138210640137_8903712971226611712_n.png

 

De kleine prinses

Er zit een geheimzinnig meisje recht tegenover mij in metro 5 – richting Erasmus.
Ze heeft een paraplu op haar schoot liggen en ze houdt hem stevig vast.
Ze kijkt door het raam.
Haar opa staat naast haar.
Zijn arm rust beschermend op de leuning van haar zitplaats.
We staan stil in Beekkant. De metro naast ons komt ook tot stilstand.

“Een slang! Die mevrouw houdt een slang vast!”, roept ze luid.
Ze wijst naar de metro naast de onze.
Verschillende mensen uit onze wagon kijken benieuwd rond.
Haar opa fronst.
Metro 5 naast ons vertrekt in de andere richting, naar Herrmann Debroux.
Zien speelt zich niet af in dezelfde hersendelen als weten
en er volgt zo’n moment waarbij je je afvraagt of wij nu bewegen, of zij.
Het is een optische illusie,
een waarneming van onze ogen die onze hersenen anders interpreteren.

Ik denk aan ‘De Kleine Prins’.
Hij tekende een boa die een olifant had ingeslikt
en grote mensen zagen er een hoed in.
Ik zie nog hoe de vrouw aan de andere kant van het raam
haar sjaal op haar schoot legt, terwijl de metro vertrekt.

Het kleine meisje friemelt aan haar paraplu.
Ze kijkt me guitig aan en ik fluister ‘kapoen’ langs mijn glimlach weg.
Opa Frons haalt zijn arm van de rugleuning,
legt zijn hand op de paraplu en houdt haar tegen.
“Niet opendoen”, zegt hij kort “We zijn er bijna. Nog één halte.”
Het kleine meisje kijkt heel even erg beteuterd.
Daarna kijkt ze me opnieuw met speelse ogen aan.
Ze plooit haar dichtgeklapte paraplu voorzichtig een stukje open.
En ze toont me – alsof ze me een geheim laat zien –
voorzichtig de prent van een prinses.

Ik denk opnieuw aan de kleine prins.
Opa Frons zag ‘de hoed’. Hij zag een sjaal en een paraplu.
Het kleine meisje zag een boa en verbergt in haar regenscherm geheimen.
Zij wilde mij per se, met een zekere urgentie zelfs, nog voor ze uit moesten stappen,
de verborgen prinses tonen.
Dat had haar opa misschien nog niet goed begrepen.
Zien speelt zich immers niet af in dezelfde hersendelen als weten.

Merci Brusselblogt voor de steeds mooie publicaties, ook van De Kleine Prinses.

Diapauze

niemand op het werk weet dat we vanavond
dansen als dieren

in een cirkel van verbonden bomen
achter onze gesloten ogen
opnieuw in stammen leven 
tijdelijk onderdak
onder een open hemel
worden we teruggetrild naar onze oorspronkelijkheid
kijken nog vluchtig een dagvlinder na
zien geveerde antennes en een roltong
wensen hem een zomer lang – en herkennen daarin ons verlangen

 

37597151_10155362501782102_536552019268206592_n - kopie

 

glimlach naar
http://www.deweegbree.be/ voor locatie, de cirkel van de de verbonden bomen
& http://www.ecstaticdance.be/

Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan

onderweg zijn de plooien van de bergen vouwen
van vrouwen die naar de wilgenhut wijzen

ze dalen met attente passen de hoogvlakte af
tot rond het vuur hun voeten op de aarde staan
de brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaan
de maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan

de hut vult zich met honing en hymnes
vuurstenen sissen onder helend kruidenwater
gevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaar
ze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmte
uit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk

blijven ademen fluistert de indiaan
tot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen

herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaap
met de warme hand van zijn moeder op zijn hart

* dank aan Veerle Phara en de mooie vrouwen onder de volle maan 26.07.’18
http://www.kachina-creative2energy.com
http://www.templeoftheearth.org

Wat zie je

beeld je dit even in

je wandelt rechtdoor op een smal trottoir en voor jou wandelt ook iemand,
recht op je af. de ultieme passen naderen. je kijkt elkaar rechtuit aan.

zij geeft mij het hele voetpad
en ik geef haar een spiegel
wat je geeft
krijg je terug
karma

we kiezen een kant
we mogen er zijn
en zijn
rakelings
elkaars naaste
we zeggen samen merci

we doen wat we kunnen
we zouden zelfs durven stellen
dat we alles voor elkaar zouden doen
we zijn mensen
raken elkaar te vaak
alleen maar rakelings
terwijl we doen wat we kunnen maar
als we zouden durven
zouden we alles

beeld je dit even in

 

♪  Luwten – difference 

Walking feetfoto: Chris Goldberg

Zoekzucht

citizennekaart_volledig_lr-page-0

 

*gedicht in opdracht van mijn favoriete organisatie in Brussel, Citizenne, die graag een nieuwjaarswens wilde schenken aan haar publiek. Illustratie van huistekenaar Stef Rymenants. Dankjewel voor deze mooie kans, vedettes van Citizenne!

Zoekzucht

dit is een wens voor mensen
in het zoeken zit het vinden
flaneren we daarom rond zuid centraal noord
wij zijn een kompas
in onze dagelijkse stad met streken
iedereen is een aanzet hier in dit oord

boven en beneden Brussel
wat een verleiding, ta tentation
mondiale grootstad met vele monden
laat ons spreken van jouw charme
in elk portaal
likken we hoopvol liefde jouw wonden

veelhoek met eigenzinnige kanten
verzameling sleutels van het moeras
city aan de Zenne
vedette
pupil van de irissen
waarmee wij beter kijken naar dit overgangsgebied tussen water en land

laat ons tegen elkaar wrijven met onze kern
in de straten rode draden maken
iedere aanzet is gelukt
in het zoeken zit het vinden
plekken om bij te huilen en om van te houden
om bij te blijven ademen na een zoekzucht

elk nieuw jaar is steeds een aanzet
belooft een betere versie van
witte vijvers om in te vissen
de zon slaat loodrecht op de middaglijn
ieder z’n zone op dit groot eiland
spektakel van markt tot coulissen

♥  jij bent aan zet

in onze schat met steegjes en spelonken
geef ze vonken
geef deze wens voor mensen:

hou liefde vol
hou Brussel vol
hou Brussel liefdevol

Wat er is

we hebben de nacht nodig
om de sterren te zien
iets nodig om te zien wat er is
niet eens de zon voor de kleur van alles maar
zuiver inktzwart duister
een schoot voor het licht van haar hemellichaam

iedereen die ooit leefde
heeft minstens één keer naar de maan gekeken
we huilden van blijdschap
en we lachten van verdriet
we hebben het maanlicht nodig
een schoot voor wat er overblijft in het donker

de wetten van de fysica vallen
minder is meer
de zon schijnt altijd
alleen soms gedempt door dekens en dan nog
de zee gaat niet onder
we hebben niet minder, we hebben niet meer licht nodig
in het donker zien we dieper
elk lichaam heeft een eigen hartritme
een eigen soort licht

alles is er
past in geen parameter en toch
we hebben niets anders nodig dan wat er is
we hebben alleen nodig wat er is
alles wat we nodig hebben, is er
we moeten niets maken
we hebben niets nodig
alleen een schoot voor ons eigen licht
en een tweede schoot
voor wat er overblijft

we hebben de nacht
om de sterren te zien
en we hebben iets
dat het zwart tussen de sterren verlicht

14937824_10153861389107102_1566322364_n
*©voor de mooie tekening ‘Contrapunch’, bedank ik Maza.

♪we’re a part of something special

♪black as night

*’Wat er is’ werd geschreven na een belofte … Een belofte aan  Verhalenverteller Petra Beeckx. Deze straffe madamme kreeg me zover dat ik: – haar mijn notaboekje meegaf voor een week – dat ik openlijk enkele geheimen opbiechte (wanna know?) én – dat ik daarbovenop nog een gedicht schreef voor haar nieuwe podcast ~soon to come op de wondermooie blog labeeckxblog.wordpress.

b4ff6a1f-5d57-44e4-9bcd-ec1261212876.jpeg

*(geentoeval)sterren gevonden enkele seconden na het opnemen van ‘Wat er is’ met Petra voor ‘De Kladversie‘ – in een klein zaaltje helemaal op het bovenste verdiep van deBuren.

Nachtschade

ge hebt mij mogen lenen
maar ge hebt mij niet teruggezet
wist ge niet waar
mij te leggen

waart ge vergeten
op welke plank
gij voor het eerst uw ogen brandde
in mijn flank
ik zoek een plek nu
verhuis
mij

ge zocht
naar hoe ge mij moest lezen
best ’s nachts of overdag?
ik wachtte
tot ge het juiste blad zou aanraken
gij tot ik zou openvallen
op de pagina met waarheid in pacht

ik vroeg het mij al af
of ge mij zou uitlezen
tot aan mijn open einde                           ge kunt daar niet tegen
gij met uw universum open deuren

ge hebt mij een paar keer verlengd         ge denkt altijd in het verlengde van
tegelijkertijd andere boeken
verleid                                                      ge denkt altijd in verleiding
ze op uw nachtkast gelegd
naar mij gekeken
een ‘neen’ gezwegen
haar in uw bed gelezen

ik zal de causaliteit niet overschatten
ik zal sec zijn: de uitleentermijn is overschreden
wij zijn klaar
wie betaalt
de nachtschade
wie de boete                                            we stonden op uw kaart
ik zal sec zijn: open einde                                       

 

Ohla … een eervolle vermelding in Meander met dit gedicht!

Restless *i set you free

♪Ane Brun – All we want is love 

Heuvelen

ieder zijn eigen pad
elk oneindige eeuwen erosie
oud zeer oud goud vergaat
jij stijgt en ik daal
we kruisen elkaar niet we heuvelen

jij jouw mijlen
koperen kokers waardoor jouw grondstoffen pompen
naar een ander land en ik zal mijn private bron aanboren
handeldrijven langs de kant van de weg
opraken en verder trekken naar slibrijke grond

jij jouw vluchtwegen
en ik de mijne jij jouw zon en ik dezelfde
wachten op dezelfde regen
het is goed hier

we worden opnieuw
oorspronkelijk
en vinden nieuw goud
je kan niet alles kruisen

d005bc37-97e3-4ed3-a570-df8a45d7de12

(merci Siska en Hilde voor de laatste zin na de eerste Tajine) (En merci Annelies voor het nieuwe goud) (En dankje Miet voor het heuvelen http://nl.wikipedia.org/wiki/Heuvelen)

16299455_10154015550492100_6793845198027262450_n

Actie van BILL voor Grote Gedichtendag Zoektocht. Ontdek BILL’s favorieten bij jou in de buurt ☺️ Stad: Brussel. Tip: hooi.

 

♪Iron and Wine – Upward over the mountain

&

♪Ongeveer

Iemand vraagt waarom

Kunnen jullie het, leven?

Er waren eens mensen
en zij probeerden het zo:

“Het was vandaag een goede dag,” zegt iemand, “want het had erger gekund.” “Ja”, zegt nog iemand. “Zonder man voel ik mij geen vrouw”, zegt iemand anders.“Hah.. dan ben je jezelf nog niet tegen gekomen”, zegt nog iemand anders.

“Ik was u kwijt.” “Ik u niet.”

Een vrouw met kroezelhaar wordt wakker en vraagt “wat heb jij net gezegd?” “Snot.” Hij herhaalt dat van dat snot. Zij kuist dat snot af. Hij kijkt haar aan. Zij kijkt weg. Hij blijft haar aankijken. Hij begint te fluiten. En zelfs al fluitend blijft hij haar aankijken. Net daarvoor had hij tegen een slapende vrouw gezegd dat haar kind met kroezelhaar snot had hangen. Al fluitend blijft hij haar aankijken.

Er stokt iets in mij en die stok die schraapt mijn slokdarm. Deze tram, deze stad vol allene mensen grijpt mij vanbinnenuit naar de keel.

Een vrouw gekleed in gekleurde gewaden zit te dicht bij. Het heeft niets met haar te maken. En ik vind de kleuren die ze draagt wel mooi. Ze zit enkel te dicht bij. Te weinig ruimte. Te dichtbij. Zoals bij een prille verliefdheid, dat je denkt: “Wo, dat komt nu toch wel echt dichtbij.” Een jongeman met zijn haar in een kuif naar rechts gestreken, draait zijn hoofd naar links. Een man met een leren lege aktetas zegt dat hij vandaag de neiging heeft om achterover te vallen. Hij zegt het zomaar luidop in tram 12 – traject Sportpaleis tot aan ’t Zuid.

“Zijt gij aan het liegen? Gij zijt aan het liegen. Weet ge, mij moet ge niks wijsmaken. Dat ik die hele kamer met javel moet kuisen … zal het gaan!? Gij zijt niet normaal. Gij wilt gewoon echt problemen veroorzaken”, zegt een vrouw in haar mobiele telefoon. Ergens is er dus een zwart schaap. En ergens staat er een bus javel – onaangeroerd.

Een Spaanse toeriste die gisteren klaarblijkelijk Brugge bezocht, zegt dat ze alleen zegt wat ze denkt. Dat moet dan veel zijn, denk ik, maar zeg het niet. Een vrouw met een boek op haar schoot stopt niet met praten. Het boek zucht. Sommige gesprekken zouden moeten gewist kunnen worden. Anderen dan weer bewaard.

Een jonge vrouw vertelt dat ze in een Worddocument het woord ‘thuisvoelen’ schreef. En dat ze het volgens de spellingchecker verkeerd geschreven had. Het zouden twee aparte woorden moeten zijn. Maar zij vindt thuisvoelen veel mooier aan elkaar geschreven. Ik ook.

De tram kreunt en komt tot stilstand. Twee blinde mannen stappen uit, tikken met hun stok tegen de straat, wensen elkaar goed thuis, wandelen parallel naar huis. Iemand zegt: “Ik zal haar zeggen dat ik het vergeten ben.” Ze legt af. Ze belt iemand op. “Ik bel je om te zeggen dat ik het vergeten ben.”

Ik ben vergeten wat ze vertelden over jou. Ik weet alleen nog wat je met mij doet …

Een gladgeschoren dertiger belt naar huis, zegt “coucou” en dat hij later thuis zal zijn dan gepland. Iemand vraagt waarom.

De vrouw naast hem briest nerveus: “Blijf rustig. Ook al ben je bang, toon het niet aan je kat. Ja, oké, ze klom in die boom. Maar jij moet rustig blijven. Niet tonen aan je kat dat je bang bent. Dat zou projectie zijn. Ken je dat, projectie? … Ja, maar blijf nu toch rustig!”

Ik blijf rustig. Ik stap de tram uit en ben rustig. Ik loop het zebrapad over. Iemand heeft mij eens gezegd dat ik niet zo moet lopen. Dat ik ook kan wandelen. Klopt. Ik mag verlangzamen. Me thuisvoelen. Allebei in één woord geschreven.

Aan de tramhalte hoorde ik nog juist iemand zeggen dat ze van zodra ze kan, ze de ruimte zal gaan klaarzetten. Die zin had ik niet willen missen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. De wonderen zijn de wereld.

Het was vandaag een goede dag. Niet om van achterover te vallen, maar gewoon, goed.

En de ruimte … De ruimte staat al klaar.

Screenshot_1.jpg

*Met deze tekst won ik Naft voor woord 2016.

Deze tekst een week later in Het Appeltje tijdens het zeer fijne traject van Fameus – Tien op de schaal van Dichter – met beeld: FILMPJE

*ik kwam net van een heerlijk weekend in Parijs en was deze avond in Het Appeltje mijn oriëntatie, de kluts én mijn tekst kwijt. Ik vergat: “Een vrouw gekleed in gekleurde gewaden zit te dicht bij. Het heeft niets met haar te maken. En ik vind de kleuren die ze draagt wel mooi. Ze zit enkel te dicht bij. Te weinig ruimte. Te dichtbij. Zoals bij een prille verliefdheid, dat je denkt: “Wo, dat komt nu toch wel echt dichtbij.” Dankjewel Gust Peeters voor het beeldmateriaal!

*Een dankbaar hart voor dit hert:
This Is Hert maakte 2 liedjes gebaseerd op m’n stukje ‘Iemand vraagt waarom’ https://verhaalgemaak.wordpress.com/…/…/iemand-vraagt-waarom/ voor het project Entramie — songs te beluisteren via beide fbpagina’s.

♪People Watching – Jack Johnson

Wanneer de tijd klaar is

Wanneer de tijd klaar is.
Dat is het enige dat we weten.

Er zal in tussentijd heel wat gebeuren. Mensen zullen werken, eten, slapen. Metro, boulot, dodo. Maandag werken, eten, slapen. Werken eten slapen (…) Vrijdag werken, eten, slapen. Weekend (zucht). Daartussen, tussen dat ritme, vindt het leven plaatsen en plekken om ons te overkomen. Sommigen zullen zich over dat leven verbazen. Anderen zullen verbazen. Ieder op zijn beurt.

Er zullen mensen op reis vertrekken. Op weg naar of weg van geliefden. Of beide of ergens tussenin. Ik zal een voorbeeld geven:

er viel eens iemand uit de lucht
recht in iemand anders’ armen
en ze zeiden niets

het was een omarming die bleef duren
want hoe weet je
wanneer het tijd is om iemand los te laten

alles duurt altijd langer
ik zie je graag
is maar één zin

en ik zie je graag duurt altijd, altijd langer

Er zullen dus mensen op reis vertrekken. Op een van die reizen zoekt iemand naar haar adem. Ze mag weten dat zij meer dan genoeg is wanneer zij heel gewoon zichzelf is. Ik zal het zo zeggen: als 100% het ideaal is, willen we minstens 80 bereiken, terwijl 60 eigenlijk al voldoende is en wij zelf sowieso volmaakt zijn. Ze mag nu voor zichzelf ademen in plaats van voor twee. Drie. Vier.

Ergens zal iemand naar woorden zoeken of een boek lezen, waarin ze dan die woorden vindt. In een stad worden twee vrouwen mama van hun kindje. Ze worden het steeds meer. Kilometers velden verder werpen bomen wulps hun vruchten in manden en monden. Ergens … hoor je enkel de wind. Lakens waaien. Moeders turen tevreden de tuin in. Moeders sturen de vrede de tuin in … Iemand borstelt haar paard en fluistert langs de wilde manen: “jij bent vrij”. Er worden tafels gedekt. Bloemen geplukt. Vazen gevuld. Er zal door ramen gekeken worden en heel soms door een ziel. Er zullen mensen verdriet hebben, steun of rimpels krijgen.

Anderen kennen geluk, of leren het opnieuw kennen. Ergens maakt iemand een nieuwe start. Ze is nog nooit zo naakt de zee in gewandeld. In het water zwemt ze haar uittredende oevers terug bijeen.

Iedereen zal tijd krijgen en iedereen leert elke dag bij. Niemand kent de weg. Verloren is slechts een synoniem voor ‘op zoek’. Niemand kan exact vertellen of voorspellen wanneer de tijd klaar is. Het is iets dat geleidelijk aan gebeurt en zich toch plots voltrekt. Zoals uw frank die valt. Iemand tegen het lijf lopen. Je loopt namelijk reeds een tijdje voor het letterlijk gebeurt. Het is al een poosje aan de gang voor de opgeschrikte “Oh, pardon” volgt, de “Miljaar, kijk toch uit” of de “Oh, hey …”

“… hey daar”. Iemand ontmoeten. Je weet dat dit kan gebeuren. Het is bijna vanzelfsprekend. Het is zelfs al een poosje aan de gang. Je loopt namelijk reeds een tijdje voor het letterlijk gebeurt. Je loopt rond tussen werken, eten, slapen. En als het dan toch plots gebeurt, “Hey daar” … is het helemaal niet vanzelfsprekend. Integendeel.

Nochtans is het simpel. De tijd stuwt alles in de richting van eenvoud. Het is zoals een zelfgebakken taart. Of zoals een zelfgebakken brood, dat recept ken ik beter – twee kilo bloem, één liter water, wat boter en gist en een snuifje zout – een brood dat na het rusten klaar is om de honger van twee mensen te stillen. Zo ook stilt liefde de honger van twee mensen. Na het rusten. Na het breken. Helen. Groeien. Na het dieper doorbloeden van ons wijze hart. Wanneer de tijd klaar is.

tumblr_o6t9tzQcUy1uzh288o1_500.png

*Met deze tekst won ik de voorronde van Naft voor Woord 2016 in Mechelen 1/04/2016

♪The best thing – Doveman